W zadaniu trzeba odróżnić dwie grupy działań dotyczących warstwy wierzchniej elementu:
- powłoki nakładane – dodają na powierzchni nową warstwę materiału (np. malowanie, lakierowanie, metalizowanie, cynkowanie),
- obróbki powierzchniowe (cieplne i cieplno-chemiczne) – zmieniają właściwości warstwy wierzchniej materiału bazowego, ale nie polegają na nałożeniu odrębnej warstwy metalu/farby.
Poprawna jest odpowiedź wskazująca rysunek, na którym opis ma postać zapisu materiałowego "Fe/Cu-Zn5". Taki zapis jest charakterystyczny dla powłoki metalicznej: informuje o materiale podłoża (Fe) oraz o materiałach warstw powłoki (Cu jako warstwa pośrednia oraz Zn jako warstwa wierzchnia, z oznaczeniem typu/grubości). To odpowiada definicji powłoki jako warstwy nałożonej na element w celu uzyskania właściwości, np. ochrony antykorozyjnej.
Pozostałe rysunki nie przedstawiają powłoki, ponieważ ich opisy odnoszą się do parametrów obróbki i własności uzyskanej warstwy:
- Zapisy z HRC (np. "40±2 HRC" wraz z "h …") są typowe dla hartowania powierzchniowego, gdzie podaje się twardość oraz głębokość/zakres warstwy utwardzonej. To jest obróbka cieplna, nie powłoka.
- Opis zawierający słowo "Cyjanowanie" oraz twardość w HV wskazuje na obróbkę cieplno-chemiczną (dyfuzyjną). W takim procesie zmienia się skład i własności warstwy wierzchniej przez dyfuzję, ale nie nakłada się z zewnątrz oddzielnej warstwy metalu jak w powłokach galwanicznych czy natryskiwanych.
W praktyce (także z perspektywy BHP) rozróżnienie jest istotne: inne zagrożenia dominują przy nakładaniu powłok (chemikalia, aerozole, mgły, odpady), a inne przy obróbkach cieplnych/cieplno-chemicznych (wysoka temperatura, gazy procesowe). Na rysunkach technicznych najpewniejszą wskazówką powłoki jest zapis materiałów warstw, a nie twardości.
