Stopniowanie szablonu (grading) to przygotowanie zestawu rozmiarów na podstawie jednego rozmiaru bazowego. W praktyce polega na kontrolowanym przesuwaniu punktów konstrukcyjnych (np. w talii, biodrach, na linii boku) tak, aby zachować poprawną geometrię elementu oraz proporcje modelu.
Odpowiedź "proporcjonalno-obliczeniową" wskazuje metodę, w której przesunięcia punktów wynikają z obliczonych przyrostów wymiarów (różnic między rozmiarami) i z przyjętych zasad ich rozdziału na konkretne miejsca konstrukcji. Na rysunku stopniowania zwykle widać wtedy konsekwentne, powtarzalne przesunięcia charakterystycznych punktów szablonu oraz zachowanie kształtu linii po stopniowaniu.
Odpowiedź "promieniową" odnosi się do innego sposobu konstruowania zmian, kojarzonego z odkładaniem zmian po łukach/promieniach w określonych kierunkach. Jeśli rysunek pokazuje reguły przesunięć wynikające z przyrostów wymiarów i ich podziału, nie jest to typowy opis metody promieniowej.
Odpowiedź "obliczeniowo-komputerową" miesza kryteria: komputer jest narzędziem realizacji (np. w systemie CAD), ale w pytaniu badana jest metoda stopniowania, a nie sposób wykonania (ręcznie czy cyfrowo). To częsta pułapka na egzaminie: wybór opcji "komputerowej" tylko dlatego, że w praktyce używa się oprogramowania.
Odpowiedź "grupową" jest zbyt ogólna i nie opisuje jednoznacznie mechanizmu wyznaczania przesunięć punktów na szablonie 1/2 przodu spódnicy podstawowej. Metoda poprawna powinna wskazywać, jak wyznacza się przyrosty i w jaki sposób przekłada na rysunek konstrukcyjny.
Wskazówka egzaminacyjna: patrząc na rysunek stopniowania, skup się na tym, czy widzisz systematyczne przesunięcia punktów wynikające z przyrostów wymiarów (talia, biodra, długość), a dopiero potem dopasuj nazwę metody.
