W kruszarce szczękowej proces rozdrabniania zachodzi w komorze kruszenia pomiędzy szczęką stałą i szczęką ruchomą. Elementem, który bezpośrednio kontaktuje się z materiałem i ulega najszybszemu zużyciu, są wykładziny szczęk (okładziny/płyty robocze). To części eksploatacyjne, które dobiera się pod kątem rodzaju urobku i wymienia w ramach obsługi technicznej.
Odpowiedź "wykładziny szczęk." jest właściwa, ponieważ na typowych rysunkach kruszarki szczękowej wykładziny są rysowane na wewnętrznych powierzchniach szczęk – w miejscu, gdzie przebiega kruszenie.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych zespołów urządzenia:
- "listwy łożyskowe." – kojarzą się z elementami prowadzenia/łożyskowania lub ślizgowymi podporami, które nie tworzą powierzchni kruszącej i zwykle są umieszczone przy węźle ruchu, a nie w komorze kruszenia.
- "płyty oporowe." – mogą występować jako elementy przenoszące obciążenia i zabezpieczające mechanizm (w zależności od konstrukcji), jednak nie są okładzinami roboczymi szczęk i nie stanowią typowej powierzchni kontaktu z urobkiem.
- "osie stalowe." – są elementami konstrukcyjnymi (np. oś/wał mimośrodu w układzie napędowym), odpowiadają za ruch szczęki, ale nie pełnią roli okładziny kruszącej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: jeśli pytanie dotyczy elementu oznaczonego przy strefie zgniotu lub na "zębatych/ryflowanych" płytach wewnątrz komory, najczęściej chodzi o wykładziny. Z kolei elementy napędu i łożyskowania zwykle znajdują się poza komorą kruszenia.
