W silniku indukcyjnym trójfazowym poślizg wirnika definiuje się jako:
s = (ns − n) / ns,
gdzie ns to prędkość synchroniczna pola wirującego, a n to prędkość mechaniczna wirnika. Z tej definicji wynika kluczowa zależność: im mniejsza jest prędkość wirnika n (przy stałym ns), tym większy jest poślizg s.
Charakterystyka mechaniczna silnika indukcyjnego (zwykle moment M w funkcji prędkości n lub ω) pozwala porównywać stany pracy dla różnych obciążeń. Gdy obciążenie rośnie, prędkość wirnika spada, a różnica ns−n zwiększa się, co oznacza wzrost poślizgu. Największy poślizg występuje w pobliżu rozruchu (n bliskie 0), a najmniejszy w pobliżu prędkości synchronicznej (n bliskie ns).
Dlatego poprawna jest odpowiedź "I", jeśli punkt "I" na wykresie odpowiada najmniejszej prędkości spośród zaznaczonych punktów. Pozostałe odpowiedzi są błędne, gdyż reprezentują punkty o większej prędkości wirnika, czyli mniejszej różnicy ns−n, a więc mniejszym poślizgu. Typową pułapką jest wybór punktu o największym momencie (np. w pobliżu momentu krytycznego), ale największy moment nie musi oznaczać największego poślizgu; o poślizgu decyduje przede wszystkim położenie punktu na osi prędkości.
W praktyce duży poślizg oznacza większą częstotliwość prądów w wirniku i większe straty wirnikowe, co wiąże się z nagrzewaniem i spadkiem sprawności. Dlatego w eksploatacji analizuje się spadek prędkości pod obciążeniem jako sygnał wzrostu poślizgu i możliwego przeciążenia.
