Kąt natarcia to kąt między kierunkiem napływu powietrza (względnym wiatrem) a cięciwą profilu skrzydła. Jest to parametr aerodynamiczny kluczowy dla oceny zbliżania się do przeciągnięcia: przy danej konfiguracji i prędkości graniczny kąt natarcia wyznacza moment utraty nośności.
Dlatego na statkach powietrznych stosuje się czujniki–nadajniki kąta natarcia (AoA). W praktyce często spotyka się rozwiązania z elementem wychylnym (łopatką/sondą), który ustawia się zgodnie z kierunkiem opływu. Ruch ten jest zamieniany w sygnał elektryczny (nadajnik/przetwornik), który trafia do wskaźnika, komputera danych aerodynamicznych lub układów ostrzegania.
- "kąta natarcia" jest poprawne, bo opisuje wielkość aerodynamiczną mierzoną przez czujnik zainstalowany na zewnątrz płatowca, w miejscu zapewniającym możliwie niezakłócony opływ.
- "wychylenia klap" jest niepoprawne: czujniki klap są zwykle czujnikami położenia mechanizmu (np. przetwornik położenia, wyłączniki krańcowe, enkoder) i informują o ustawieniu powierzchni, a nie o opływie powietrza.
- "otwarcia przepustnicy" jest niepoprawne: położenie przepustnicy dotyczy układu sterowania silnikiem (moc/ciąg) i mierzy ustawienie dźwigni/zespołu przepustnicy, a nie parametr aerodynamiczny skrzydła.
- "położenia steru wysokości" jest niepoprawne: położenie steru wysokości także mierzy się czujnikiem położenia w układzie sterowania (dla wskazań/ograniczeń/monitoringu), a nie czujnikiem opływu.
W zadaniach tego typu kluczowe jest odróżnienie: czujniki aerodynamiczne (AoA, ciśnienie dynamiczne/statyczne) "patrzą" na powietrze na zewnątrz, natomiast czujniki położenia opisują ustawienie elementów mechanicznych (klapy, stery, przepustnica). Na egzaminie warto zwracać uwagę na to, czy dany element ma cechy sondy/łopatki opływowej oraz czy jego funkcja dotyczy zjawisk w przepływie.
