W mocowaniu przedmiotu obrabianego najważniejsze jest uzyskanie pewnego, powtarzalnego i bezpiecznego docisku, który przeciwdziała siłom skrawania. W wielu przyrządach oraz na stołach obrabiarek stosuje się rozwiązania, które wzmacniają siłę docisku dzięki prostemu mechanizmowi.
Odpowiedź "docisku klinowego" jest właściwa, gdy na rysunku widać element w kształcie klina (część o pochyłej powierzchni), który podczas przesuwu powoduje dociśnięcie detalu. Zasada działania polega na tym, że klin zamienia przesunięcie na docisk prostopadły do powierzchni oparcia, co ułatwia uzyskanie dużej siły mocowania i stabilności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "łapy dociskowej" zwykle używa się jako belki/ramienia dociskowego mocowanego śrubą do rowka teowego, często z podkładkami stopniowymi. Kluczowym wyróżnikiem jest ramię dociskowe, a nie klin wzmacniający docisk.
- "stopki wahliwej" to element końcowy docisku, który może się odchylać, aby lepiej dopasować się do powierzchni detalu. Sama stopka nie stanowi mechanizmu wytwarzania docisku, tylko poprawia kontakt na końcu śruby/łapy.
- "docisku dźwigniowego" działa przez przełożenie dźwigni (szybkie zaciski, mimośrody, dźwignie), a nie przez wsuwanie klina. Na rysunku oczekuje się wtedy widocznej dźwigni lub mechanizmu przegubowego.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na ilustracji elementu pochyłego, wsuwanego (klin) oraz kierunku, w którym jego ruch wywołuje docisk detalu. To najpewniejsza cecha odróżniająca docisk klinowy od łap i docisków dźwigniowych.
