W toczeniu między kłami przedmiot (najczęściej wałek) jest ustalany osiowo i podparty na końcach przez kły: zwykle jeden w wrzecionie (lub w oprawce) oraz drugi w koniku. Taki sposób zamocowania zapewnia dobrą współosiowość, małe bicie i jest korzystny przy dłuższych, smukłych detalach.
Kluczowe jest jednak to, że sam kontakt z kłami nie wystarcza do obracania detalu. Potrzebny jest element, który przeniesie moment obrotowy z wrzeciona na przedmiot. W praktyce realizuje się to przez tarczę zabierakową (na wrzecionie) oraz zabierak (na przedmiocie). Tarcza ma występ/rowek, o który opiera się zabierak, dzięki czemu detal obraca się razem z wrzecionem mimo podparcia w kłach.
- Odpowiedź "kłach przy użyciu tarczy zabierakowej i zabieraka." jest poprawna, bo łączy dwa niezbędne elementy: podparcie w kłach (ustalenie) oraz tarczę z zabierakiem (napęd).
- "uchwycie tulejkowym z zabierakiem czołowym." jest nieadekwatne: uchwyt tulejkowy (collet) mocuje detal zaciskiem, a nie między kłami; "zabierak czołowy" nie jest typowym zestawem dla klasycznego toczenia między kłami z tarczą zabierakową.
- "uchwycie specjalnym do kół pasowych." to przykład oprzyrządowania ukierunkowanego na konkretny kształt, a nie na ogólny, rozpoznawalny schemat toczenia między kłami z tarczą zabierakową.
- "uchwycie trójszczękowym samocentrującym z podparciem kłem." opisuje częstą praktykę podparcia końca wałka kłem w koniku, ale napęd i główne mocowanie realizuje uchwyt szczękowy, a nie zestaw tarcza–zabierak. To inna metoda niż toczenie między kłami.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz jednocześnie kły oraz element przypominający "łapkę"/jarzmo na detalu współpracujące z tarczą na wrzecionie, to najczęściej oznacza właśnie toczenie między kłami z tarczą zabierakową i zabierakiem.
