W praktyce operatora obrabiarek skrawających dobór sposobu mocowania zależy od kształtu przekroju przedmiotu. Elementy o przekroju okrągłym (np. wałki, trzpienie, tuleje) mają tendencję do obracania się w zwykłych płaskich szczękach imadła, szczególnie przy większych siłach skrawania. Dlatego stosuje się imadła lub szczęki, które zapewniają lepsze bazowanie i tarcie dla walca.
Jeżeli fotografia przedstawia imadło przystosowane do wałków, rozpoznaje się to po cechach konstrukcyjnych szczęk: często spotyka się pryzmę V, rowki lub wkładki, które tworzą dwa punkty podparcia po bokach i stabilizują element okrągły. Taki kształt gniazda ogranicza możliwość przetoczenia się detalu i ułatwia ustawienie osi elementu.
Odpowiedź "trójkątnym" jest nieprawidłowa, bo trójkątne przekroje są rzadkie w typowej obróbce i wymagają specjalnych wkładek lub indywidualnego podparcia. Odpowiedzi "prostokątnym" i "kwadratowym" odnoszą się do detali o płaskich ściankach (płaskowniki, pręty kwadratowe), które zwykle dobrze trzymają się w klasycznym imadle z płaskimi szczękami i nie potrzebują pryzmowania do zapobiegania obrotowi.
Wskazówka egzaminacyjna: na zdjęciach szukaj elementów, które fizycznie wymuszają ustalenie walca (V-kształt, rowek, wkładka do wałków). Jeśli widać takie profilowanie, najczęściej chodzi o przekrój "okrągły", a nie o kształty z krawędziami.
