Pojęcie bicia opisuje odchyłki elementu wirującego od idealnego ruchu obrotowego. W diagnostyce zespołu koła najczęściej rozróżnia się dwa kierunki:
- bicie promieniowe – zmiana odległości badanej powierzchni od osi obrotu (w praktyce czujnik "widzi" zmiany promienia podczas obracania elementu),
- bicie osiowe – "falowanie" powierzchni wzdłuż osi obrotu (czujnik mierzy wychylenie na boki, jakby tarcza/element był krzywy).
Jeżeli na rysunku czujnik zegarowy jest ustawiony tak, że jego trzpień mierzy przemieszczenie w kierunku promienia (czyli prostopadle do walcowej/pierścieniowej powierzchni piasty) i punkt styku znajduje się na piaście koła, to przedstawiono pomiar bicia promieniowego piasty koła. Taki pomiar stosuje się m.in. przy diagnozie drgań, problemów z centrowaniem koła oraz przy podejrzeniu uszkodzenia piasty lub nieprawidłowego osadzenia elementów.
Odpowiedź "osiowego tarczy hamulcowej" jest błędna, bo dotyczy innego elementu i innego kierunku: bicie osiowe tarczy mierzy się zwykle na jej płaszczyźnie roboczej, a czujnik ustawia się tak, by rejestrował wychylenie tarczy wzdłuż osi obrotu. Odpowiedź "promieniowego tarczy hamulcowej" również nie pasuje, ponieważ pomiar promieniowy tarczy dotyczyłby jej obwodu/średnicy, a w praktyce w diagnostyce częściej kontroluje się jej bicie osiowe (płaszczyzny). Odpowiedź "osiowego piasty koła" odpada, bo w takim przypadku czujnik musiałby mierzyć przemieszczenie piasty wzdłuż osi (np. na płaszczyźnie czołowej), a nie zmianę promienia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, gdzie dotyka końcówka czujnika (piasta czy tarcza), a dopiero potem sprawdź kierunek ruchu trzpienia względem osi obrotu (promień vs oś). To zwykle wystarcza do poprawnego rozróżnienia wariantów odpowiedzi.
