W przyrządach obróbkowych mechanizm zamocowujący ma zapewnić pewne i powtarzalne unieruchomienie detalu podczas obróbki. W praktyce spotyka się kilka typowych rozwiązań, które rozróżnia się po sposobie zamiany ruchu nastawczego operatora na siłę docisku.
"dźwigniowym." jest poprawne, gdy docisk realizuje układ dźwigni (często przegubowych), pozwalający na szybkie zamykanie/otwieranie oraz uzyskanie korzystnego przełożenia siły. Cechą charakterystyczną jest to, że operator wykonuje krótki ruch ramieniem dźwigni, a element dociskowy przemieszcza się i blokuje w położeniu roboczym.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne zasady działania:
- "mimośrodowym." dotyczy zacisku, w którym docisk powstaje przez obrót mimośrodu (elementu o przesuniętej osi), co daje krótkie, "krzywkowe" dociśnięcie. W takim rozwiązaniu typowo szuka się charakterystycznej krzywki/mimośrodu pracującego po obrocie.
- "wodzikowym." odnosi się do mechanizmu z wodzikiem (elementem prowadzącym/pośredniczącym w ruchu), spotykanego np. w układach przesuwu i przełączania. Sam wodzik nie jest typowym, najbardziej oczywistym napędem docisku w przyrządach zaciskowych; kluczowe jest, czy wodzik faktycznie steruje dociskiem, a nie jedynie prowadzi element.
- "śrubowym." oznacza docisk uzyskiwany przez wkręcanie śruby (gwint zamienia ruch obrotowy na posuw). Rozpoznaje się go po widocznym gwincie/śrubie nastawczej, wymagającej zwykle kilku obrotów, a nie jednego ruchu dźwignią.
Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie mechanizmów po zasadzie pracy: obrót gwintu (śruba), obrót mimośrodu/krzywki (mimośród), krótki ruch ramienia i przeguby (dźwignia). To zmniejsza ryzyko pomyłki, gdy rysunek pokazuje tylko część konstrukcji.
