Układ wtórnika napięciowego (bufora) jest jedną z podstawowych konfiguracji wzmacniacza operacyjnego. Jego celem nie jest "mocne" wzmacnianie amplitudy, lecz odseparowanie źródła sygnału od obciążenia.
Typowe cechy rozpoznawcze wtórnika:
- Ujemne sprzężenie zwrotne 100%: wyjście jest połączone bezpośrednio z wejściem odwracającym.
- Sygnał wejściowy jest doprowadzony na wejście nieodwracające.
- Wzmocnienie napięciowe w przybliżeniu wynosi 1, więc napięcie na wyjściu "podąża" za napięciem wejściowym.
Dlaczego odpowiedź "wtórnika napięciowego." pasuje do takiego schematu? Ponieważ przy ujemnym sprzężeniu zwrotnym wzmacniacz operacyjny dąży do zrównania napięć na obu wejściach (w stanie liniowym). Gdy wyjście jest zawrócone na wejście odwracające, a sygnał jest na wejściu nieodwracającym, wyjście ustala się tak, aby było (prawie) równe wejściu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują (w typowym ujęciu)?
- "komparatora analogowego." – komparator zwykle pracuje bez liniowego ujemnego sprzężenia zwrotnego (albo ma dodatnie sprzężenie dla histerezy). Jego wyjście nasyca się do stanów skrajnych, a nie wiernie odtwarza napięcie wejściowe.
- "wzmacniacza różnicowego." – wzmacniacz różnicowy wymaga dwóch niezależnych sygnałów wejściowych oraz charakterystycznej sieci rezystorów zapewniającej wzmocnienie różnicy napięć. Samo "zwarcie" wyjścia z jednym wejściem nie tworzy typowego wzmacniacza różnicowego.
- "wzmacniacza odwracającego." – konfiguracja odwracająca ma sygnał podany na wejście odwracające przez rezystor oraz drugi rezystor w pętli sprzężenia zwrotnego; daje odwrócenie fazy i wzmocnienie zależne od stosunku rezystancji. We wtórniku nie ma tej klasycznej pary rezystorów ustawiającej wzmocnienie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie widzisz bezpośrednie połączenie wyjścia z wejściem odwracającym i sygnał na wejściu nieodwracającym, to najczęściej jest to właśnie wtórnik (bufor).
