Przerzutnik Schmitta (układ z histerezą) różni się od "zwykłego" komparatora tym, że ma dwa różne progi przełączania: jeden dla sygnału rosnącego, a drugi dla sygnału malejącego. Taki efekt uzyskuje się przez dodatnie sprzężenie zwrotne, czyli takie, które częściowo "podtrzymuje" aktualny stan wyjścia i przesuwa efektywny próg w zależności od tego, czy wyjście jest w stanie wysokim, czy niskim.
Odpowiedź "sprzężenie zwrotne, dzięki któremu układ wykazuje histerezę" jest właściwa, ponieważ rezystor oznaczony jako RE (w typowych realizacjach Schmitta) uczestniczy w pętli sprzężenia ustalającej poziomy progów. W rezultacie układ ma "martwą strefę" między progami, co praktycznie:
- zapobiega wielokrotnemu przełączaniu przy zaszumionym sygnale wejściowym,
- ułatwia formowanie wolno narastających przebiegów do postaci stabilnych stanów logicznych.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne zjawiska, ale nie są istotą działania przerzutnika Schmitta:
- "zmniejszenie stromości zbocza sygnału wyjściowego" – histereza nie służy do spowalniania zboczy. Zbocza zależą głównie od szybkości elementu przełączającego i obciążenia, a nie od samego rezystora sprzężenia (typowo celem jest stabilne przełączenie, a nie "wygładzanie").
- "usunięcie składowej stałej w sygnale wyjściowym" – usuwanie składowej stałej kojarzy się z kondensatorem separującym lub filtrem górnoprzepustowym. W przerzutniku Schmitta kluczowe jest przesuwanie progów, a nie separacja DC na wyjściu.
- "zmniejszenie napięciowego poziomu wyzwalania" – w Schmittcie nie chodzi o "zmniejszenie" jednego progu, tylko o rozszczepienie progu na dwa (górny i dolny). Dodatnie sprzężenie może podnieść jeden próg i obniżyć drugi (względem punktu odniesienia), tworząc histerezę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa "sprzężenie zwrotne" i "histereza" w kontekście przerzutnika Schmitta, zwykle jest to kierunek właściwy. Schmitt to przede wszystkim "komparator odporny na szum" dzięki dwóm progom przełączania.
