Ustrój pomiarowy jest "sercem" analogowego przyrządu wskazówkowego, bo to on zamienia wielkość elektryczną na moment wychylający wskazówkę. W ustroju ferrodynamicznym spotyka się układ cewek (zwykle cewkę wytwarzającą pole oraz cewkę ruchomą) oraz element ferromagnetyczny, którego zadaniem jest skupienie i wzmocnienie strumienia magnetycznego. Dzięki temu rozwiązanie jest czulsze niż klasyczny układ bez ferromagnetyka i może być stosowane do pomiarów w obwodach prądu przemiennego, m.in. w przyrządach związanych z pomiarem mocy.
Odpowiedź "ferrodynamicznego" jest poprawna, ponieważ opisany typ ustroju cechuje jednoczesna obecność elementów typowych dla układów z oddziałującymi cewkami oraz ferromagnetyka zwiększającego skuteczność oddziaływania. To właśnie ten zestaw cech zwykle pokazuje rysunek/schemat w zadaniach egzaminacyjnych.
- Odpowiedź "elektromagnetycznego" jest błędna, bo ustrój elektromagnetyczny (tzw. ruchome żelazo) rozpoznaje się po elementach ferromagnetycznych przyciąganych/odpychanych przez pole cewki, bez typowej pary cewek oddziałujących jak w układach dynamicznych.
- Odpowiedź "elektrostatycznego" jest błędna, ponieważ ustrój elektrostatyczny działa na zasadzie sił między okładkami kondensatora; na rysunkach wyróżnia się zestawem elektrod/okładek, a nie cewkami magnetycznymi.
- Odpowiedź "magnetoelektrycznego" jest błędna, gdyż w tym ustroju kluczowym elementem jest magnes trwały tworzący stałe pole, w którym porusza się cewka ruchoma. Jeśli rysunek nie przedstawia dominującego magnesu trwałego, nie jest to typowy ustrój magnetoelektryczny.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zidentyfikuj, czy "źródłem pola" jest magnes trwały (magnetoelektryczny), jedna cewka z ruchomym żelazem (elektromagnetyczny), okładki kondensatora (elektrostatyczny), czy układ cewek z ferromagnetykiem wzmacniającym pole (ferrodynamiczny). Taka kolejność ogranicza pomyłki wynikające z podobnego brzmienia nazw.
