Antena Cassegraina to odmiana anteny reflektorowej, w której energia elektromagnetyczna jest kształtowana przez dwa odbicia: najpierw od reflektora głównego (zwykle parabolicznego), a następnie od subreflektora umieszczonego w pobliżu osi anteny. Dopiero po odbiciu od subreflektora wiązka jest kierowana do promiennika (feedu) lub do elementu sprzęgającego, dzięki czemu możliwe jest wygodniejsze prowadzenie toru zasilania i ograniczanie strat w falowodzie/kablu.
Dlaczego "Cassegraina." jest właściwe? Kluczową cechą rozpoznawczą jest właśnie obecność subreflektora oraz taki przebieg toru promieniowania, w którym promieniowanie "zawija" z reflektora głównego na wtórny i wraca w okolice osi. To jest typowy podpis konstrukcyjny Cassegraina.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "offsetowej." Antena offsetowa to nadal reflektor paraboliczny, ale z wycinkiem paraboloidy i z promiennikiem przesuniętym poza oś, aby nie zasłaniać apertury. Sama cecha "offset" dotyczy geometrii czaszy i położenia promiennika, a nie dwureflektorowego układu z subreflektorem.
- "płaskiej" Antena płaska (panelowa) nie ma klasycznego ogniskowania przez reflektor paraboliczny i subreflektor. Zwykle pracuje jako układ antenowy (np. patch/slot) formujący wiązkę w płaskiej obudowie, więc zasada ogniskowania z rysunku nie byłaby dla niej typowa.
- "Gregory’ego." Układ Gregory’ego (Gregorian) również wykorzystuje dwa reflektory, ale różni się geometrią ogniska i kształtem/położeniem subreflektora (zwykle wklęsłego) oraz tym, gdzie tworzy się ognisko pośrednie. Jeśli rysunek pokazuje typowy układ Cassegraina, wybór Gregory’ego wynika najczęściej z mylenia dwóch podobnych nazw własnych i pomijania szczegółów toru odbić.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie widać dodatkowy mały reflektor przed czaszą i tor z dwoma odbiciami, to zawężasz odpowiedź do konstrukcji dwureflektorowych (Cassegrain/Gregorian). O rozstrzygnięciu decyduje wtedy geometria ogniskowania pokazana na rysunku.
