Wodowanie to operacja technologiczna polegająca na bezpiecznym przemieszczeniu zbudowanego lub remontowanego kadłuba z lądu do wody. W praktyce stoczniowej rozróżnia się m.in. wodowanie wzdłużne (kadłub porusza się zasadniczo zgodnie ze swoją osią podłużną) oraz wodowanie boczne (kadłub przemieszcza się "bokiem", czyli ruch jest w dużej mierze prostopadły do osi jednostki).
W przypadku wodowania bocznego z zeskokiem charakterystyczne jest to, że po zsunięciu się z urządzeń ślizgowych/pochylni kadłub w pewnym momencie gwałtownie "wpada" do wody i wykonuje wyraźny skok (zeskok). Ten efekt wynika z geometrii i sposobu podparcia podczas końcowej fazy zjazdu oraz z nagłej zmiany warunków podparcia po osiągnięciu lustra wody. Na rysunkach lub schematach często widać kierunek zjazdu "na burtę" oraz moment odrywania się części podparć, co odróżnia ten wariant od wodowania bez zeskoku.
Odpowiedź "wzdłużnej" jest nieprawidłowa, gdy rysunek wskazuje na zjazd boczny, ponieważ wodowanie wzdłużne przebiega w osi kadłuba (dziób/rufa w kierunku akwenu). Odpowiedź "bocznej bez zeskoku" odpada, jeśli na schemacie widoczny jest wyraźny etap gwałtownego wejścia do wody, typowy dla zeskoku. Natomiast "wzdłużnej półdokowej" odnosi się do rozwiązań, w których istotną rolę odgrywa dok/półdok jako infrastruktura, a nie klasyczna pochylnia użyta do zjazdu kadłuba w przedstawionej operacji.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: wzdłużne = "po osi statku", boczne = "na burtę", a zeskok = "gwałtowny skok/uderzenie fazy wejścia do wody" widoczne w końcówce procesu.
