Pomiar rezystancji izolacji (RISO) megaomomierzem wykonuje się typowo między uzwojeniem a obudową/PE. Taki pomiar nie sprawdza "ciągłości uzwojenia", tylko jakość izolacji elektrycznej przewodów uzwojenia względem masy (uziemionej obudowy).
Wartość wyświetlona na mierniku jako "> 5,000 GΩ" oznacza, że rezystancja izolacji jest większa niż 5 gigaomów (czyli bardzo duża). W praktyce eksploatacyjnej im wyższa rezystancja izolacji, tym lepiej: świadczy to o braku zawilgocenia, zanieczyszczeń i uszkodzeń izolacji (brak prądów upływu o istotnej wartości).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "dobrym stanie izolacji uzwojenia W1 – W2." W oznaczeniach zacisków silnika W1 i W2 odnoszą się do końców uzwojenia fazy W, a pomiar względem PE (np. W2–PE) jest oceną izolacji tego uzwojenia względem obudowy.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ:
- "zwarciu uzwojenia z obudową silnika" to sytuacja uszkodzenia izolacji, która dawałaby bardzo małą rezystancję (zwykle w kierunku kiloomów, omów lub nawet poniżej), a nie gigaomy.
- "zbyt dużej wartości rezystancji izolacji…" jest mylące: dla izolacji nie traktuje się wysokiej rezystancji jako wady; przeciwnie, jest to stan pożądany.
- "zbyt małej wartości rezystancji izolacji…" pasowałoby do wyniku w megaomach bliskich wartości granicznych lub poniżej nich, natomiast tu wynik jest skrajnie wysoki.
W praktyce takie pomiary wykonuje się m.in. przed uruchomieniem po postoju, po pracach serwisowych oraz okresowo, aby wykryć pogorszenie izolacji zanim dojdzie do awarii lub zagrożenia porażeniowego.
