Schemat przedstawia przewodnik/półprzewodnik (płytkę) umieszczony w polu magnetycznym między biegunami N i S. Przez płytkę płynie prąd zasilający (oznaczony na rysunku), a na dwóch przeciwległych ściankach znajdują się elektrody, do których dołączono miernik napięcia oznaczonego jako UH. Taki układ – prąd, indukcja magnetyczna B oraz mierzony sygnał poprzeczny – jest charakterystyczny dla zjawiska Halla.
W czujniku halotronowym nośniki ładunku poruszające się w materiale doznają działania siły Lorentza, przez co są odchylane na bok. Powstaje rozdział ładunków i różnica potencjałów mierzona jako napięcie Halla. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "halotronowego". W praktyce awionicznej takie czujniki są cenione jako bezdotykowe (małe zużycie mechaniczne), szybkie i odporne na drgania, np. do detekcji położenia i prędkości.
- "tensometrycznego" – tensometr działa na zasadzie zmiany rezystancji pod wpływem odkształcenia. Kluczowym bodźcem jest naprężenie/odkształcenie mechaniczne, a nie pole magnetyczne i poprzeczne napięcie UH.
- "piezoelektrycznego" – element piezoelektryczny wytwarza ładunek/napięcie pod wpływem nacisku lub drgań. Nie wymaga typowego zasilania prądem w materiale ani prostopadłego pola magnetycznego do wygenerowania sygnału.
- "magnetosprężystego" – wykorzystuje zmianę własności magnetycznych materiału pod wpływem naprężeń (sprzężenie magnetyczno-mechaniczne). To inny mechanizm niż efekt Halla i zwykle inna forma sygnału/układu pomiarowego niż elektrody mierzące UH.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz jednocześnie magnesy (pole B), zasilanie prądowe płytki oraz pomiar napięcia poprzecznego, najczęściej chodzi o halotron.
