W przedstawionym układzie jasność żarówki zależy od mocy średniej doprowadzanej w każdym półokresie napięcia przemiennego. Elementem wykonawczym jest triak, który po wyzwoleniu zaczyna przewodzić i (w uproszczeniu) pozostaje w stanie przewodzenia do końca danego półokresu.
Moment wyzwolenia triaka ustala obwód sterujący: kondensator C2 ładuje się przez rezystory R1 i regulowany potencjometr R2. Gdy napięcie na C2 osiągnie poziom, przy którym diak zaczyna przewodzić, pojawia się impuls na bramce triaka i triak się załącza.
Kluczowa jest zależność czasowa: stała czasowa ładowania w przybliżeniu wynosi τ = (R1+R2)·C2. Mniejsza rezystancja (czyli mniejsze R2) oznacza szybsze ładowanie C2, a więc wcześniejsze zadziałanie diaka i wcześniejsze włączenie triaka w półokresie. To daje większy kąt przewodzenia, a więc większą energię dostarczoną do żarówki i jaśniejsze świecenie.
Dlatego odpowiedź "minimalną" jest poprawna. Odpowiedź "maksymalną" odpowiada sytuacji odwrotnej: duże R2 wydłuża ładowanie, triak włącza się późno, kąt przewodzenia maleje i żarówka świeci słabiej. Odpowiedzi odnoszące R2 do wartości R1 (równej R1 lub połowy R1) są mylące, bo sama relacja R2 do R1 nie jest kryterium "najjaśniej"; decyduje minimalizacja sumy rezystancji w torze ładowania oraz wynikające z tego minimalne opóźnienie zapłonu.
