We wzmacniaczu tranzystorowym w układzie wspólnego emitera emiter stanowi punkt wspólny (odniesienia) dla obwodu wejściowego i wyjściowego. W praktyce oznacza to, że sygnał wejściowy podaje się między bazę a emiter, a sygnał wyjściowy odbiera się z kolektora względem emitera. Taka konfiguracja zwykle daje wzmocnienie napięciowe i (dla małych sygnałów) odwraca fazę między wejściem a wyjściem.
Ujemne napięciowe sprzężenie zwrotne występuje wtedy, gdy część napięcia z wyjścia jest doprowadzana z powrotem do wejścia w taki sposób, aby przeciwdziałać zmianie sygnału (lub zmianie punktu pracy). Skutkiem jest m.in. mniejsze wzmocnienie, ale lepsza stabilność parametrów, mniejsze zniekształcenia oraz mniejsza wrażliwość na rozrzuty elementów i temperaturę.
Odpowiedź "emitera z ujemnym napięciowym sprzężeniem zwrotnym." jest właściwa, gdy ze schematu wynika jednocześnie:
- wyjście jest pobierane z kolektora (a emiter pełni rolę wspólnego punktu odniesienia),
- tor sprzężenia zwrotnego przenosi informację o napięciu wyjściowym na wejście tak, że zmiany na wyjściu są częściowo kompensowane na wejściu.
Opcje ze "wspólnym kolektorem" opisują inną topologię (tzw. wtórnik emiterowy), w której wyjście pobiera się z emitera, a kolektor jest punktem wspólnym. Odpowiedzi z "dodatnim" sprzężeniem zwrotnym są niepoprawne, jeśli z rysunku wynika stabilizujące działanie sprzężenia; dodatnie sprzężenie wzmacnia odchyłki i może prowadzić do wzbudzeń.
