W tego typu zadaniu zakłada się, że na schemacie podano stany logiczne (0/1) na wybranych wejściach i wyjściach układu, czyli wynik kontroli działania. Aby znaleźć uszkodzony element, nie zgaduje się "po ostatnim wyjściu", tylko wykonuje się systematyczną weryfikację bramek.
Metoda postępowania:
- Odczytaj stany na wejściach każdej bramki.
- Dla danej bramki wyznacz oczekiwany stan wyjścia z jej funkcji logicznej (korzystając z tabeli prawdy).
- Porównaj wartość oczekiwaną z wartością zaznaczoną na schemacie jako zmierzona/zaobserwowana.
- Jeśli wyjście bramki nie zgadza się z tym, co wynika z jej wejść, to ta bramka jest kandydatem na uszkodzoną.
W praktyce szczególnie ważne jest, by zacząć od bramek "bliżej wejść" (źródeł sygnałów), ponieważ błąd na wcześniejszym etapie będzie propagował się dalej i może powodować wiele niezgodności wtórnych na kolejnych wyjściach.
Odpowiedź "2" jest poprawna, ponieważ (zgodnie z zaznaczonym wynikiem kontroli) to właśnie ta bramka ma niezgodność: jej wyjście nie odpowiada funkcji realizowanej przez bramkę przy zadanych stanach wejść. Pozostałe wskazania (1, 3, 4) dotyczą bramek, których wyjścia są spójne z ich wejściami albo prezentują skutki propagacji błędu z innego miejsca, a nie źródło problemu.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują?
- "1": typowy błąd to wskazanie pierwszej bramki w torze bez sprawdzenia jej tabeli prawdy dla konkretnych wejść.
- "3": często myli się bramkę, której wyjście jest "dziwne", ale wynika to z tego, że dostaje już błędny sygnał z wcześniejszego etapu.
- "4": wybór ostatniego elementu w łańcuchu to skrót myślowy; bez sprawdzenia zgodności wejście→wyjście nie da się tego uzasadnić.
Na egzaminie pomaga nawyk: dla każdej bramki policz wyjście z wejść i dopiero wtedy wskazuj uszkodzenie.
