Największą dokładność pomiaru rezystancji uzwojenia silnika uzyskuje się metodami mostkowymi, ponieważ są to metody porównawcze: nie polegają wyłącznie na bezpośrednim odczycie "R" z miernika, lecz na doprowadzeniu układu do równowagi i wyznaczeniu rezystancji z zależności między elementami wzorcowymi. W praktyce zmniejsza to wpływ niedokładności wskazań oraz części błędów toru pomiarowego.
Rezystancje uzwojeń silników bywają stosunkowo małe, więc istotnym źródłem błędu stają się: rezystancja przewodów pomiarowych, rezystancje styków, jakość zacisków oraz spadki napięć na połączeniach. Mostki (w tym rozwiązania przeznaczone do małych rezystancji) pozwalają te wpływy ograniczać znacznie skuteczniej niż proste metody bezpośrednie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze?
- "pośrednia przy użyciu woltomierza i amperomierza": rezystancję liczy się z R=U/I, więc błąd zależy od dokładności dwóch pomiarów oraz od doboru zakresów. Dodatkowo dochodzą błędy wynikające z rezystancji przewodów i spadków napięć na połączeniach, co przy małych rezystancjach może silnie zafałszować wynik.
- "pomiaru bezpośredniego omomierzem analogowym": typowo ma mniejszą klasę dokładności i ograniczoną rozdzielczość odczytu, a także większy wpływ błędu odczytu (paralaksa) i ustawienia zera. To czyni go najmniej korzystnym do precyzyjnych pomiarów uzwojeń.
- "pomiaru bezpośredniego omomierzem cyfrowym": bywa wygodny i często dokładniejszy od analogowego, ale nadal może mieć istotny błąd przy bardzo małych rezystancjach z powodu oporu przewodów i styków (zwłaszcza przy pomiarze dwuprzewodowym). Sama "cyfrowość" nie gwarantuje najwyższej dokładności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się największa dokładność pomiaru rezystancji, najczęściej wygrywają metody porównawcze (mostkowe) albo rozwiązania minimalizujące wpływ przewodów i styków przy małych R.
