Stycznik elektromagnetyczny w stanie nieaktywnym (bez napięcia na cewce A1–A2) ma określony, "spoczynkowy" układ styków:
- NO (normalnie otwarty) powinien być rozwarty → pomiar rezystancji daje ∞ (przerwa w obwodzie).
- NC (normalnie zamknięty) powinien być zwarty → pomiar daje 0 Ω (ciągłość obwodu, bardzo mała rezystancja).
Równolegle ocenia się cewkę. W typowych stycznikach na 230 V AC rezystancja cewki jest wyraźnie większa od zera (często rzędu setek omów). Wskazanie 0 Ω sugeruje zwarcie uzwojenia, a ∞ przerwę uzwojenia. W danych pomiarowych wartość 312 Ω odpowiada cewce, która nie jest ani zwarta, ani przerwana.
Poprawna jest odpowiedź "Stycznik 3.", ponieważ jako jedyny ma jednocześnie:
- cewkę o rezystancji 312 Ω (stan prawidłowy),
- wszystkie badane styki NO z wynikiem ∞ (czyli rzeczywiście rozwarte w spoczynku),
- styk NC z wynikiem 0 Ω (czyli zwarty w spoczynku).
Pozostałe odpowiedzi odpadają, bo przynajmniej jedno kryterium diagnostyczne jest niespełnione:
- "Stycznik 1." – mimo prawidłowej cewki ma styk NC wskazujący ∞, co oznacza, że NC nie jest zamknięty w spoczynku (usterka mechanizmu lub styków).
- "Stycznik 2." – cewka ma 0 Ω (zwarcie), a dodatkowo styk NO ma 0 Ω, co sugeruje zespawanie/"sklejenie" styków; taki stycznik jest niesprawny.
- "Stycznik 4." – cewka ma 0 Ω (zwarcie), więc nawet jeśli część styków ma poprawne wskazania, element nie spełnia podstawowego warunku sprawności.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze oceniaj oddzielnie cewkę oraz logikę NO/NC w stanie nieaktywnym; nie zakładaj, że "0 Ω = dobrze" bez kontekstu, bo dla cewki zwykle oznacza awarię.
