Nakład to ułożony stos wielu warstw materiału przygotowany do krojenia według układu wykrojów (markera). Gdy wytwarza się jeden model (np. sukienkę) w kilku rozmiarach i jednocześnie pracuje się na wysokim nakładzie (np. 100 warstw), konieczne jest uporządkowanie pracy tak, aby krojenie przebiegało powtarzalnie, z kontrolą i bez mieszania partii.
W tradycyjnie zorganizowanym rozkroju pierwszym krokiem organizacyjnym jest podział nakładu na sekcje. Sekcje można rozumieć jako wydzielone części nakładu/obszary operacji, które kroi się kolejno lub przekazuje do kolejnych czynności. Taki podział pomaga:
- zaplanować kolejność cięcia i przemieszczania nakładu,
- utrzymać porządek w kompletacji (żeby nie mieszać rozmiarów i pakietów),
- ułatwić kontrolę jakości oraz liczenie kompletów,
- dostosować pracę do ograniczeń stołu krojczego i narzędzia tnącego.
Odpowiedź "elementy" jest nieprawidłowa, bo elementy (części wykrojów) są wynikiem krojenia: najpierw organizuje się nakład, a dopiero potem wycina elementy przodu, tyłu, rękawów itd. Odpowiedź "rozmiary" także nie pasuje: rozmiar to cecha wyrobu/wykroju i może występować w układzie kroju, ale nie jest sposobem fizycznego podzielenia nakładu na etapie początkowym. Podobnie "wielkości" to określenie ogólne (i nieprecyzyjne w porównaniu z "rozmiarem"), które opisuje zróżnicowanie produkcji, a nie czynność technologiczną wykonywaną na nakładzie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu występuje "nakład" i "pierwszy etap" organizacji rozkroju, zwykle chodzi o czynność porządkowania/organizacji pracy (np. podział na sekcje), a nie o efekt końcowy, taki jak wycięte elementy.
