W programach PLC opartych o timery parametr PT (czas nastawczy) określa, jak długo timer ma odliczać przed zmianą swojego stanu wyjściowego (w zależności od typu timera: opóźnienie załączenia, opóźnienie wyłączenia lub impuls). To właśnie PT przekłada się na długości poszczególnych odcinków przebiegu w diagramie czasowym.
W tym zadaniu trzeba dopasować ustawienia dwóch timerów (T37 i T38) tak, aby sygnał na wyjściu Q0.0 zmieniał się dokładnie w chwilach pokazanych na schemacie czasowym. Oznacza to, że jeden z timerów odpowiada za wygenerowanie dłuższego odcinka przebiegu, a drugi za krótszy (albo odpowiednio: za fazę "przerwy" i fazę "aktywacji", zależnie od logiki programu).
Odpowiedź "T37 PT=20, T38 PT=10" jest poprawna, ponieważ przypisuje czasy preset dokładnie do tych dwóch odcinków czasowych, które wynikają z diagramu: dłuższy interwał realizuje timer z PT=20, a krótszy interwał timer z PT=10. Dzięki temu Q0.0 zmienia stan w odstępach zgodnych z wymaganym przebiegiem.
Pozostałe propozycje są błędne, bo:
- "T37 PT=10, T38 PT=20" zamienia role timerów, co powoduje odwrócenie długości odcinków w przebiegu (krótki/długi), a więc niezgodność z diagramem.
- "T37 PT=30, T38 PT=20" wydłuża interwały względem wymaganego przebiegu, przez co przełączenia Q0.0 następują zbyt późno.
- "T37 PT=20, T38 PT=30" pozostawia jeden czas zgodny, ale drugi znacząco wydłuża, co rozjeżdża synchronizację kolejnych zboczy na diagramie.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw odczytaj z diagramu konkretne czasy trwania stanów, a dopiero potem przypisz je do timerów zgodnie z tym, w której gałęzi programu dany timer steruje przełączeniem Q0.0 (nie zakładaj automatycznie, że "pierwszy timer" oznacza "pierwszy odcinek czasu").
