Połączenie nitowe jest połączeniem nierozłącznym, w którym elementy (np. dwa płaskowniki) są łączone nitami przechodzącymi przez współosiowe otwory wykonane w łączonych częściach. Z punktu widzenia doboru narzędzi kluczowe jest więc rozpoznanie, że bez przygotowania otworu nie da się osadzić nitu w materiale.
Odpowiedź "Wiertło." jest poprawna, ponieważ w typowej praktyce warsztatowej otwory pod nity wykonuje się przez wiercenie (ręczną wiertarką, wiertarką stołową lub innym narzędziem wiercącym). To właśnie wiertło jest elementem roboczym narzędzia, który tworzy otwór o zadanej średnicy, umożliwiający przejście trzpienia nitu.
Odpowiedź "Pilnik." jest nieprawidłowa, bo pilnik służy do ręcznego usuwania naddatku materiału i wygładzania/kształtowania krawędzi. Może być użyteczny do zadziorów po wierceniu lub do korekty krawędzi, ale nie jest narzędziem podstawowym do wykonania otworu pod nit.
Odpowiedź "Rozwiertak." jest nieprawidłowa, ponieważ rozwiercanie to zwykle operacja wykańczająca istniejący otwór: poprawia średnicę, okrągłość i chropowatość po wcześniejszym wierceniu. Sam rozwiertak nie zastępuje standardowo wykonania otworu od zera (w większości zastosowań wymaga otworu wstępnego).
Odpowiedź "Gwintownik." jest nieprawidłowa, bo gwintownik służy do nacinania gwintu wewnętrznego w otworze pod śrubę. Nitowanie nie polega na łączeniu elementów przez gwint, tylko przez trwałe zakucie/odkształcenie końca nitu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "połączenie nitowe", myśl o dwóch rzeczach: (1) trzeba mieć otwory pod nity, (2) nie ma tu gwintu. W większości zadań narzędziem bazowym do przygotowania otworu będzie wiertło, a narzędzia typu rozwiertak pojawiają się dopiero przy wymaganiu dużej dokładności pasowania.
