Nici chirurgiczne dzieli się m.in. na resorbowalne (wchłanialne) i nieresorbowalne. Kryterium podziału nie jest "trwałość" czy "nowoczesność" materiału, tylko to, czy po założeniu szwu materiał ulega w organizmie stopniowej degradacji i może zostać wchłonięty, dzięki czemu zwykle nie wymaga późniejszego usuwania.
Odpowiedź "z kolagenu" jest poprawna, ponieważ kolagen jest materiałem pochodzenia biologicznego (białkowym), który może ulegać enzymatycznemu rozkładowi w tkankach, co odpowiada idei materiału resorbowalnego.
Pozostałe propozycje są typowymi przykładami materiałów, które zasadniczo nie są projektowane jako wchłanialne:
- "z teflonu" – teflon jest tworzywem bardzo chemicznie obojętnym i trwałym; kojarzy się raczej z nićmi nieresorbowalnymi.
- "z poliestru" – poliester stosuje się w wielu wyrobach medycznych, ale w kontekście materiałów szewnych jest klasycznym przykładem materiału nieresorbowalnego (ma zapewniać długotrwałe podtrzymanie tkanek).
- "z metalu" – metal (np. druty) nie ulega resorpcji w typowych warunkach tkankowych; takie materiały wymagają usunięcia lub pozostają na stałe.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: resorbowalne to najczęściej materiały, które organizm potrafi rozłożyć (biologiczne lub specjalnie zaprojektowane polimery biodegradowalne), a nieresorbowalne to materiały trwałe i obojętne chemicznie, nastawione na długotrwałą wytrzymałość.
