W kontroli wymiarowej mechanik porównuje wymiar rzeczywisty (z pomiaru) z wymiarem dopuszczalnym, czyli przedziałem wyznaczonym przez tolerancję. Sam zapis "wymagana średnica 10 mm" jest w praktyce skrótem myślowym: prawidłowe wymaganie powinno zawierać odchyłki graniczne (np. 10,00−0,02 lub 10,00+0,10) albo klasę tolerancji/pasowanie (np. Ø10H7).
Jeżeli przyjmie się typowo stosowaną tolerancję ogólną (np. klasy "średnie" wg tolerancji ogólnych), to dla nominału 10 mm spotyka się przedziały rzędu ±0,1 mm. W takim założeniu dopuszczalny zakres wynosiłby 9,9–10,1 mm. Wszystkie wyniki w tabeli (10,01; 10,02; 10,03; 10,04; 10,05 mm) mieszczą się w tym zakresie, więc stwierdzenie "Wszystkie próbki są zgodne z wymaganiami" jest prawdziwe.
Dlaczego pozostałe stwierdzenia są błędne w tym ujęciu?
- "Wszystkie próbki są niezgodne z wymaganiami" wynika z częstego błędu: uznania, że tolerancja wynosi 0. W technice taki wymóg jest nierealny i niezgodny z zasadami rysunku technicznego.
- "Tylko próbka numer 1 jest niezgodna z wymaganiami" sugeruje istnienie bardzo wąskiej tolerancji, ale w zadaniu nie podano żadnego kryterium granicznego, które odcinałoby akurat 10,05 mm.
- "Tylko próbka numer 5 jest zgodna z wymaganiami" jest typowym skutkiem mylenia "najbliżej nominału" z "zgodne". Zgodność to warunek przedziałowy (min–max), a nie ranking bliskości.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze szukaj w treści (lub w rysunku/dokumentacji) informacji o tolerancji. Jeśli jej nie ma, w praktyce trzeba ją pozyskać z dokumentacji konstrukcyjnej lub przyjąć tolerancje ogólne określone dla wyrobu.