W zginaniu prostym belki o nośności decyduje warunek wytrzymałości na naprężenia normalne:
σ = M/W ≤ kg, gdzie M to maksymalny moment zginający od obciążenia, a W to wskaźnik wytrzymałości przekroju na zginanie względem osi, wokół której belka jest zginana.
Dla tego samego schematu podparcia i tego samego rodzaju obciążenia (ta sama geometria belki na podporach) moment zginający M jest wprost proporcjonalny do siły F. Oznacza to, że jeżeli nie zmieniamy rozstawu podpór ani sposobu obciążenia, to o tym "ile razy" można zwiększyć F decyduje wyłącznie "ile razy" wzrośnie W.
Dwuteownik ma dwa istotnie różne kierunki pracy na zginanie:
- oś mocna (duże I i duże W) – profil jest "wysoki" w kierunku zginania,
- oś słaba (małe I i małe W) – profil jest "wąski" w kierunku zginania.
Po przełożeniu belki z pozycji A do pozycji B zmienia się oś zginania, a więc i wskaźnik wytrzymałości W. Jeżeli z rysunku wynika, że w pozycji B belka pracuje na osi mocnej, a w pozycji A na osi słabej, to W w pozycji B jest 8 razy większe. Skoro dopuszczalne naprężenie kg jest to samo, to dopuszczalny moment M (a wraz z nim siła F) może wzrosnąć dokładnie tyle samo.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "8 razy."
Pozostałe odpowiedzi (2, 3, 4 razy) odpowiadają typowym błędom intuicyjnym: zaniżaniu wpływu orientacji przekroju lub myleniu jej ze zmianą pola przekroju. Obrót profilu nie zmienia ilości materiału, ale może radykalnie zmienić jego efektywne "ramię" względem osi obojętnej, co silnie wpływa na W i nośność na zginanie.
