Ekonomiczna Wielkość Dostawy (EWD, ang. EOQ) służy do wyznaczenia optymalnej wielkości pojedynczego zamówienia, która minimalizuje łączne koszty zapasów. W modelu równoważy się dwa przeciwstawne składniki:
- koszt składania/obsługi zamówień – im większa partia, tym zwykle mniej zamówień w okresie i mniejszy łączny koszt zamawiania,
- koszt utrzymania zapasu – im większa partia, tym przeciętnie większy zapas i wyższy koszt magazynowania.
Stosuje się wzór: EWD = √((2×D×ks)/ku), gdzie: D to popyt w analizowanym okresie, ks to koszt obsługi jednego zamówienia, a ku to koszt magazynowania (utrzymania) jednej sztuki w tym samym okresie.
Krok 1: spójność okresów. W zadaniu popyt jest miesięczny (400 szt./m-c) i koszt magazynowania jest miesięczny (5 zł/szt./m-c), więc dane są spójne i można je bez przeliczania użyć we wzorze.
Krok 2: podstawienie.
2×D×ks = 2×400×250 = 200000.
Następnie dzielenie przez ku: 200000/5 = 40000.
Krok 3: pierwiastek. √40000 = 200, więc EWD wynosi 200 szt.
Odpowiedź "200 szt." jest poprawna, bo jest wynikiem końcowym po wykonaniu pierwiastkowania. Odpowiedź "40 000 szt." odzwierciedla typowy błąd rachunkowy: zatrzymanie się na wartości pod pierwiastkiem (40000) zamiast policzyć √40000. Odpowiedź "400 szt." wynika z mylenia EWD z popytem okresowym (D) – popyt to dane wejściowe, a EWD to wielkość partii zamówienia. Odpowiedź "20 000 szt." nie wynika z poprawnego przekształcenia wzoru i zwykle jest skutkiem błędnego wykonywania działań (np. pomylenie kolejności mnożenia/dzielenia lub błędne "pierwiastkowanie").
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź dwa punkty kontrolne: (1) czy wszystkie dane dotyczą tego samego okresu (miesiąc z miesiącem), (2) czy na końcu faktycznie policzono pierwiastek, a nie zostawiono wartości pod √.
