We wzorze środkowego przekroju (często nazywanym metodą Hubera) miąższość odcinka pnia wyznacza się jako iloczyn pola przekroju poprzecznego w połowie długości i długości odcinka:
V = gśr · l
Najpierw trzeba zadbać o jednostki. Podana "grubość w połowie długości 19 cm" w praktyce oznacza średnicę d. Zamieniamy ją na metry: d = 19 cm = 0,19 m. Promień to połowa średnicy: r = d/2 = 0,095 m.
Pole przekroju kołowego pnia w połowie długości:
gśr = π · r2 = π · (0,095)2
(0,095)2 = 0,009025, więc gśr ≈ 3,14159 · 0,009025 ≈ 0,02836 m2.
Długość odcinka wynosi l = 25 m, zatem:
V ≈ 0,02836 · 25 ≈ 0,709 m3
Po zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku otrzymujemy 0,71 m3.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne? Zwykle wynikają z typowych pomyłek rachunkowych:
- 0,61 m3 lub 0,51 m3 mogą wynikać z błędnego przeliczenia centymetrów na metry albo z pomyłki w potęgowaniu promienia.
- 0,81 m3 może wynikać z przyjęcia zbyt dużego promienia (np. potraktowania średnicy jak promienia) lub z zaokrągleń wykonanych zbyt wcześnie.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź rząd wielkości. Pień o średnicy 0,19 m ma przekrój ~0,03 m2. Pomnożone przez 25 m daje ~0,75 m3, więc wynik około 0,7 m3 jest logiczny.