Metoda środkowego przekroju służy do wyznaczania objętości (miąższości) dłużyc na podstawie jednego charakterystycznego przekroju poprzecznego. Jej idea jest prosta: objętość bryły o stałym przekroju w przybliżeniu równa się polu przekroju razy długość.
W tej metodzie za przekrój reprezentatywny przyjmuje się przekrój w połowie długości dłużycy. Dlatego zapisuje się zależność:
V = Sm · l,
gdzie Sm to pole przekroju poprzecznego w środku, a l to długość dłużycy.
Jeśli przekrój jest kołowy (co w praktyce pomiaru drewna jest standardowym założeniem), to pole koła wyraża się przez średnicę:
- promień r = d/2,
- pole S = πr² = π(d/2)² = πd²/4.
Po podstawieniu do wzoru objętości otrzymujemy:
V = (πd²/4) · l.
Dlaczego inne typowe odpowiedzi bywają błędne? Najczęściej wynikają z jednego z poniższych nieporozumień:
- brak czynnika l – wtedy wzór daje pole, a nie objętość (jednostki się nie zgadzają),
- pomylenie średnicy z promieniem – użycie πd² zamiast πd²/4 zawyża wynik,
- użycie średnicy z innego miejsca (np. z końca) – wtedy nie jest to metoda środkowego przekroju.
Wskazówka egzaminacyjna: sprawdź szybko "test jednostek". Jeżeli d jest w metrach, to d² ma m², a dopiero po pomnożeniu przez l (m) dostajesz m³, czyli objętość.
