Aby obliczyć powierzchnię nawierzchni betonowej, traktujemy ją jak prostokąt w rzucie z góry. Dla prostokąta pole liczymy ze wzoru: P = a × b, gdzie a to długość, a b to szerokość.
W zadaniu długość odcinka drogi wynosi 50 m. Droga jest jednojezdniowa, ale ma dwa pasy ruchu, każdy o szerokości 3,5 m. Łączna szerokość nawierzchni do wykonania to więc suma pasów: 3,5 m + 3,5 m = 7,0 m.
Teraz liczymy pole: 50 m × 7,0 m = 350,0 m². Taki wynik jest realistyczny: to 50 metrów długości razy 7 metrów szerokości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 175,0 m² odpowiada policzeniu tylko jednego pasa (50 m × 3,5 m). To typowy błąd nieuwzględnienia wszystkich pasów.
- 700,0 m² jest wynikiem podwojenia poprawnego pola lub pomyłki w interpretacji szerokości (np. błędne przyjęcie 14 m zamiast 7 m). Nie wynika z danych zadania.
- 3 500,0 m² sugeruje błąd rzędu wielkości (np. 50×70 zamiast 50×7) albo omyłkowe przeliczenie jednostek bez uzasadnienia.
Warto zauważyć, że podana grubość 20 cm nie jest potrzebna do obliczenia powierzchni (m²). Grubość wykorzystuje się dopiero przy liczeniu objętości betonu w m³, np. V = P × grubość.
