KWALIFIKACJA BUD20 - STYCZEŃ 2022

PYTANIE NR 27.
Oblicz temperaturę powrotu z grzejnika o mocy 840 W przez który przepływa czynnik grzewczy o strumieniu masy równym 0,01 kg/s, cw = 4 200 J/kg·K i temperaturze na zasilaniu 70°C.

Q = m · cw ·(tz – tp) [W]

A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Korzystamy ze wzoru Q = m·cw·(tz−tp).
Podstawiając: 840 = 0,01·4200·(70−tp).
0,01·4200 = 42, więc (70−tp) = 840/42 = 20 K.
Zatem tp = 70−20 = 50°C.

Pełne wyjaśnienie:

Zależność Q = m·cw·(tz−tp) opisuje moc cieplną oddawaną (lub pobieraną) przez czynnik przepływający przez odbiornik ciepła. W instalacjach centralnego ogrzewania zwykle zakładamy, że czynnik (np. woda) oddaje ciepło w grzejniku, więc temperatura na powrocie jest niższa niż na zasilaniu, a różnica (tz−tp) jest dodatnia.

Krok 1: podstawienie danych
Q = 840 W, m = 0,01 kg/s, cw = 4200 J/(kg·K), tz = 70°C.
Równanie: 840 = 0,01·4200·(70−tp).

Krok 2: obliczenie współczynnika m·c
0,01·4200 = 42. Jednostkowo: (kg/s)·(J/(kg·K)) = J/(s·K) = W/K, co pasuje do wzoru na moc.

Krok 3: wyznaczenie spadku temperatury
(70−tp) = 840/42 = 20 K. Dla różnicy temperatur 20 K oznacza to samo co 20°C (różnice w K i °C są równoważne).

Krok 4: temperatura powrotu
tp = 70−20 = 50°C.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • 42°C sugeruje zbyt duży spadek temperatury (28 K), co odpowiadałoby większej mocy przy tych samych m i c albo mniejszemu przepływowi przy tej samej mocy.
  • 40°C oznacza spadek 30 K; to również nie wynika z obliczeń dla podanych danych i często jest efektem "zaokrąglania intuicyjnego" bez rachunku.
  • 55°C daje spadek 15 K; taki wynik pojawia się przy błędnym przekształceniu wzoru lub pomyleniu mnożenia/dzielenia przez m·c.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź sens fizyczny: przy pracy grzejnika tp musi być niższa od tz. Jeśli wyjdzie wyższa, najczęściej pomylono znak różnicy temperatur lub wstawiono dane do niewłaściwego członu.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Przekształć wzór do postaci tp = tz − Q/(m·c). Następnie oblicz m·c (to "W/K"), policz spadek temperatury Q/(m·c), a na końcu odejmij go od temperatury zasilania tz. To najprostsza i najmniej błędogenna kolejność.
Kelwin i stopień Celsjusza mają tę samą "wielkość działki" (1 K = 1°C). Różnią się tylko punktem zera skali. Dlatego różnice temperatur (np. spadek o 20) można zapisywać zamiennie jako 20 K lub 20°C.
To informacja, ile kilogramów czynnika przepływa przez grzejnik w każdej sekundzie. Im większy strumień masy, tym mniejszy spadek temperatury przy tej samej mocy (bo ta sama energia rozkłada się na większą masę czynnika w jednostce czasu).
Dla grzejnika oddającego ciepło do pomieszczenia temperatura powrotu powinna być niższa od temperatury zasilania. Jeśli wyjdzie wyższa, zwykle pomylono znak w (tz−tp) albo nieprawidłowo przekształcono wzór.
W zadaniach szkolnych najczęściej zakłada się, że czynnikiem jest woda i wtedy przybliżenie c ≈ 4200 J/(kg·K) jest typowe. W praktyce c zależy od temperatury i składu (np. glikol), ale w testach zwykle podaje się c w treści, aby nie było wątpliwości.
Najczęściej: (1) odwrócenie różnicy temperatur (tp−tz), (2) pomylenie dzielenia z mnożeniem przy przekształcaniu, (3) pominięcie, że W = J/s, (4) traktowanie kg/s jak m³/s. Pomaga zapisanie wzoru na tp i kontrola sensu wyniku.
Najpierw liczysz Δt = Q/(m·c). To spadek temperatury między zasilaniem i powrotem. Dopiero później wyznaczasz temperaturę powrotu: tp = tz − Δt. Ta metoda ogranicza ryzyko błędów znaków i rachunku.
Niższa temperatura powrotu bywa korzystna dla sprawności niektórych źródeł ciepła (np. gdy ważne jest duże schłodzenie czynnika). W praktyce nie "zaniża się" jej sztucznie, tylko dobiera parametry (przepływy, nastawy) tak, by instalacja stabilnie oddawała wymaganą moc.
Nie, bo ciepło właściwe łączy energię z przyrostem (spadkiem) temperatury. Jeśli nie jest podane, trzeba je znać dla danego czynnika (np. wody) albo mieć inną informację równoważną. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle c jest podane właśnie po to.
Minimalnie potrzebujesz: mocy Q, strumienia masy m, ciepła właściwego c oraz temperatury zasilania tz. Z tych danych wyznaczysz Δt = Q/(m·c), a potem tp = tz − Δt.
info

Statystycznie 63% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Korzystamy ze wzoru Q = m·cw·(tz−tp).Podstawiając: 840 = 0,01·4200·(70−tp).0,01·4200 = 42, więc (70−tp) = 840/42 = 20 K.Zatem tp = 70−20 = 50°C."

Źródła:

  • Incropera, DeWitt, Bergman, Lavine, "Fundamentals of Heat and Mass Transfer", rozdziały dot. bilansu energii i ciepła właściwego (transport ciepła w przepływie), Wiley, wybrane wydania.
  • Çengel, Boles, "Termodynamika" (lub: "Thermodynamics: An Engineering Approach"), zagadnienia: ciepło właściwe, bilans energii dla przepływu ustalonego, wybrane wydania.

Materiały:

  • Podręczniki do fizyki/termiki: bilans energii dla przepływu i ciepło właściwe
  • Materiały dydaktyczne do instalacji c.o. (parametry zasilanie/powrót, interpretacja ΔT)
  • Zbiory zadań rachunkowych z ogrzewnictwa (zadania na Q, m, c, Δt)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego