Zadanie polega na skalowaniu receptury, czyli obliczeniu zapotrzebowania surowców dla większej (lub mniejszej) partii produktu. Kluczowa zasada brzmi: jeśli zmienia się wielkość produkcji, to ilości wszystkich składników zmieniają się w tej samej proporcji.
Najpierw ustala się mnożnik skali: porównuje się planowaną objętość sosu (15 litrów) do objętości receptury bazowej podanej w zadaniu/załączniku. Następnie każdy składnik (pomidory, paprykę i mąkę ziemniaczaną) mnoży się przez ten sam mnożnik. Ważne jest, aby nie "zgubić" żadnego składnika – częstym błędem jest przeliczenie tylko warzyw, a pominięcie zagęstnika.
Odpowiedź "15 kg pomidorów, 2,25 kg papryki i 6 dkg mąki ziemniaczanej" jest poprawna, bo zachowuje spójny przelicznik skali dla wszystkich trzech surowców oraz konsekwentnie utrzymuje jednostki: warzywa w kilogramach, a mąkę ziemniaczaną w dekagramach. To ważne praktycznie, bo mąka ziemniaczana jest dodatkiem o małej masie w porównaniu do warzyw, więc łatwo o błąd rzędu wielkości.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ naruszają zasadę jednolitej proporcji: jedna z nich zaniża ilość pomidorów (jakby nie zastosowano skali do całej partii), inne mieszają różne mnożniki dla papryki i mąki ziemniaczanej (jakby składniki przeliczono różnie). W realnym planowaniu produkcji takie rozbieżności prowadzą do złej konsystencji i smaku sosu oraz do nieprawidłowego planu zakupów i kosztów.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu wyników wykonaj kontrolę sensowności – jeśli objętość wzrosła np. kilkukrotnie, to każdy składnik też powinien wzrosnąć kilkukrotnie (a nie tylko wybrane).
