KWALIFIKACJA MOD3 - STYCZEŃ 2020

PYTANIE NR 8.
Obliczając normę zużycia materiału o szerokości 140 cm przeznaczonego na płaszcz kąpielowy z kapturem należy uwzględnić następujące wymiary: długość płaszcza oraz
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Norma zużycia materiału dla płaszcza kąpielowego z kapturem zależy od gabarytów elementów kroju. Oprócz długości płaszcza trzeba uwzględnić elementy, które "dokładają" długość/wykrojone powierzchnie, czyli długość rękawa oraz wysokość kaptura. Wymiary sylwetki (wzrost, obwody) nie są tu bezpośrednimi składowymi normy.

Pełne wyjaśnienie:

Przy obliczaniu normy zużycia materiału (ile tkaniny trzeba przygotować/kupić) kluczowe jest to, jakie elementy wykroju mają zostać ułożone na materiale o określonej szerokości (tu: 140 cm). W przypadku płaszcza kąpielowego z kapturem materiał "zużywają" nie tylko przody i tył o długości płaszcza, ale także dodatkowe części, które trzeba osobno wykroić.

Odpowiedź "długość rękawa i wysokość kaptura" jest poprawna, bo:

  • rękawy są pełnymi elementami kroju i ich długość wpływa na to, ile materiału trzeba przeznaczyć na ich ułożenie,
  • kaptur jest kolejnym elementem wymagającym wykrojenia; jego wysokość (a w praktyce także kształt i szerokość) zwiększa zapotrzebowanie materiałowe.

Pozostałe odpowiedzi odwołują się do wymiarów sylwetki (wzrost, obwody). Są one potrzebne głównie do doboru rozmiaru i wykonania konstrukcji podstawowej, ale nie stanowią w tym pytaniu właściwej pary "wymiarów do normy zużycia" obok długości płaszcza:

  • "wzrost i obwód klatki piersiowej" – typowe miary do określenia rozmiaru/konstruowania, lecz nie wskazują bezpośrednio elementów, które należy doliczyć do długości płaszcza przy planowaniu układu kroju.
  • "wzrost i obwód bioder" – podobnie: przydatne w tabelach miar i konstrukcji, ale nie odpowiadają na pytanie o elementy kroju (rękaw, kaptur) wpływające na zużycie materiału.
  • "długość rękawa i obwód klatki piersiowej" – zawiera jeden element właściwy (rękaw), ale miesza go z obwodem ciała zamiast drugim elementem kroju charakterystycznym dla tego wyrobu, czyli kapturem.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się cecha konstrukcyjna wyrobu (np. kaptur, kołnierz, kieszenie), zwykle należy uwzględnić w normie zużycia wymiary/elementy związane właśnie z tą cechą, a nie ogólne miary sylwetki.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Norma zużycia materiału to określenie, ile tkaniny trzeba przeznaczyć na wykonanie jednego wyrobu. Uwzględnia wymiary i kształt elementów wykroju, szerokość materiału oraz zapasy i dodatki konstrukcyjne. Służy do planowania zakupu i kalkulacji kosztów.
Najważniejsze są wymiary elementów kroju, czyli długość korpusu (długość płaszcza) oraz wymiary dodatkowych części do wykrojenia. Dla wersji z kapturem typowo trzeba doliczyć rękawy i elementy kaptura, bo realnie zajmują miejsce w układzie na tkaninie.
Rękaw jest osobnym, pełnowymiarowym elementem wykroju. Jego długość (i wynikająca z niej powierzchnia) wpływa na to, ile metrów materiału potrzeba, aby ułożyć wszystkie części na tkaninie o danej szerokości. Pominięcie rękawów zaniża normę.
Kaptur wymaga wykrojenia dodatkowych elementów (np. części głównej i ewentualnych doszyć). Wysokość kaptura opisuje jego gabaryt w układzie kroju, więc wpływa na długość odcinka materiału potrzebnego do rozłożenia wszystkich części bez kolizji.
Wzrost bywa miarą pomocniczą przy doborze rozmiaru lub długości wyrobu, ale sama norma zużycia opiera się na elementach wykroju. Jeśli znasz już długość płaszcza i wymiary części (rękawy, kaptur), wzrost nie jest bezpośrednim składnikiem obliczeń normy.
Szerokość tkaniny determinuje, czy elementy wykroju mieszczą się "obok siebie", czy trzeba je układać wężej i wydłużać układ. Przy 140 cm często da się korzystnie układać duże części, ale dodatkowe elementy (rękawy, kaptur) mogą wymagać dodatkowej długości materiału.
Typowe błędy to: pomijanie elementów dodatkowych (kaptur, kieszenie), mylenie miar sylwetki z miarami elementów kroju, nieuwzględnianie kierunku włosa lub wzoru oraz zbyt małe zapasy. Skutkiem jest zaniżona norma i brak materiału na krojenie.
Do obliczania normy zużycia ważniejsze są wymiary elementów wykroju, bo to one fizycznie układa się na materiale. Obwody ciała są kluczowe na etapie konstrukcji (żeby powstał właściwy rozmiar), ale w pytaniach o normę zużycia zwykle liczą się części kroju.
Zapasy dolicza się na etapie planowania krojenia: na szwy, podwinięcia, odszycia, ewentualne błędy cięcia oraz dopasowanie wzoru. W praktyce wartości zależą od technologii szycia i rodzaju tkaniny. Na egzaminie zwracaj uwagę, czy pytanie dotyczy samych wymiarów czy także zapasów.
Ćwicz rozpoznawanie, które elementy kroju występują w danym wyrobie (rękaw, kaptur, kołnierz). Następnie łącz je z wymiarami opisującymi gabaryt tych elementów. Pomaga też rysowanie prostych układów kroju na kartce dla różnych szerokości tkaniny.
info

Statystycznie 48% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że norma zużycia materiału dla płaszcza kąpielowego z kapturem zależy od gabarytów elementów kroju.

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z konstrukcji odzieży oraz modelowania (dział: norma zużycia materiału)
  • Materiały dydaktyczne szkół branżowych dotyczące układu kroju na tkaninie o danej szerokości
  • Ćwiczenia praktyczne: układ szablonów płaszcza kąpielowego z kapturem na papierze w skali

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego