W audiometrii tonalnej im wyższy próg słyszenia w dB HL, tym słabsze słyszenie na danej częstotliwości. Do wstępnej oceny funkcjonalnej zwykle patrzy się na obraz w paśmie istotnym dla rozumienia mowy (zwłaszcza okolice 500–4000 Hz), a następnie porównuje oba uszy.
Ucho prawe: wartości rosną od 15 dB (250 Hz) do 40 dB (8000 Hz). Taki profil sugeruje zakres od normy do lekkiego ubytku, szczególnie że w częstotliwościach kluczowych (500–2000 Hz) progi są relatywnie niskie (20–30 dB). W praktyce klinicznej może to nie wymagać natychmiastowego aparatowania, zależnie od objawów i potrzeb pacjenta.
Ucho lewe: progi są wyższe na wszystkich częstotliwościach (30–60 dB), a w 1000–4000 Hz osiągają 45–55 dB. Taki poziom zwykle odpowiada co najmniej umiarkowanemu ubytkowi w zakresie mowy i częściej wiąże się z realnymi trudnościami w rozumieniu mowy, co stanowi typową przesłankę do protezowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Tylko ucho prawe…" – wymagałoby, aby to prawe miało istotniejszy ubytek niż lewe, a tabela pokazuje odwrotnie.
- "Obie uszy…" – byłoby zasadne przy porównywalnie podwyższonych progach w obu uszach; tu różnica jest wyraźna, a lewe jest słabsze.
- "Żadne…" – przeczy temu, że lewe ucho ma progi podwyższone do poziomów typowo istotnych klinicznie.
Uwaga praktyczna: samo "wymaga protezowania" zależy także od wywiadu, audiometrii słownej, oczekiwań pacjenta i aktualnych zaleceń klinicznych, dlatego w zadaniach testowych warto znać przyjęte progi kwalifikacji.
