Ochrona przeciwporażeniowa przy uszkodzeniu ma zapobiec temu, aby w razie awarii (np. uszkodzenia izolacji podstawowej) części dostępne niebezpiecznie znalazły się pod napięciem lub aby ryzyko porażenia zostało ograniczone do akceptowalnego poziomu.
Wskazanie "wykonanie wszystkich urządzeń w II klasie ochronności" oznacza, że urządzenia mają podwójną albo wzmocnioną izolację i nie wymagają realizowania ochrony przez przewód ochronny w typowy sposób. To właśnie cecha konstrukcyjna urządzenia (klasa II) jest środkiem ochrony, bo nawet przy pojedynczym uszkodzeniu izolacji podstawowej użytkownik nie powinien mieć dostępu do części będących pod niebezpiecznym napięciem.
Odpowiedź "umieszczenie wszystkich urządzeń na podłożu izolacyjnym" bywa myląca, ponieważ izolacyjne podłoże jest rozwiązaniem sytuacyjnym i nie zastępuje wymagań dotyczących konstrukcji urządzenia, stopnia ochrony i kompletnego środka ochrony przy uszkodzeniu. W praktyce samo "postawienie na izolatorze" nie daje pewności trwałej ochrony w całym cyklu eksploatacji.
Odpowiedzi o "samoczynnym wyłączeniu zasilania za pomocą bezpieczników topikowych" oraz "…za pomocą wyłączników nadprądowych" są typowo kojarzone z ochroną realizowaną przez szybkie odłączenie zasilania w instalacjach. Jednak zabezpieczenia nadprądowe są przede wszystkim przeznaczone do ochrony przed skutkami przetężeń (przeciążenia, zwarcia) i ich zadziałanie zależy od wartości prądu zwarciowego oraz warunków pętli zwarcia. Po stronie DC instalacji (np. PV) nie można bezrefleksyjnie zakładać, że samo zastosowanie takiego aparatu zapewni wymaganą ochronę przeciwporażeniową w każdych warunkach uszkodzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy ochrony przy uszkodzeniu i wśród odpowiedzi pojawia się klasa II, to zwykle sprawdzana jest znajomość środków ochrony opartych o izolację podwójną/wzmocnioną, a nie o działanie zabezpieczeń nadprądowych.
