W wyrobiskach podziemnych gazy mogą wykazywać tendencję do rozwarstwiania: lżejsze (o mniejszej gęstości) unoszą się ku stropowi, a cięższe zalegają niżej. W praktyce stopień tego zjawiska zależy też od mieszania przez wentylację, turbulencje, ruch maszyn i konwekcję, ale jako reguła egzaminacyjna porównuje się gęstość wynikającą z masy molowej.
Metan (CH4) ma bardzo małą masę molową (około 16 g/mol), więc jest lżejszy od powietrza i od wielu innych gazów spotykanych w kopalniach. Skutkiem jest to, że w miejscach słabiej przewietrzanych może kumulować się w najwyższych punktach wyrobisk (przy stropie, w wnękach stropowych, w górnych partiach chodników).
- Azot ma masę molową ok. 28 g/mol, więc jest wyraźnie cięższy od metanu; nie będzie "najlżejszym" z podanych.
- Tlenek węgla (CO) ma masę molową ok. 28 g/mol, zbliżoną do azotu; jest toksyczny, ale jego masa molowa nie czyni go najlżejszym w tym zestawie.
- Dwutlenek siarki (SO2) ma masę molową ok. 64 g/mol, jest więc zdecydowanie cięższy i ma tendencję do zalegania w niższych partiach, a nie przy stropie.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą wskazówkę: metan jest "lekki" (mała masa molowa) i dlatego typowo szuka się go przy stropie oraz w najwyższych punktach wyrobiska, co ma znaczenie dla lokalizacji czujników i oceny zagrożenia metanowego.