W impozycji szukamy maksymalnej liczby użytków, które zmieszczą się na arkuszu. Gdy zadanie nie podaje spadów, odstępów technologicznych ani marginesów, w obliczeniach przyjmuje się wymiary nominalne.
Dane:
- arkusz SRA3: 320×450 mm
- ulotka (użytek): 100×140 mm
Krok 1: ułożenie 100×140
- wzdłuż 320 mm: 320/100 = 3,2 → mieszczą się tylko pełne sztuki, więc 3
- wzdłuż 450 mm: 450/140 ≈ 3,21 → 3
Razem: 3×3 = 9 użytków.
Krok 2: ułożenie po obrocie 140×100
- wzdłuż 320 mm: 320/140 ≈ 2,28 → 2
- wzdłuż 450 mm: 450/100 = 4,5 → 4
Razem: 2×4 = 8 użytków.
Porównujemy wyniki i wybieramy większy: 9 sztuk.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 6 sztuk – zwykle efekt mylenia wymiarów arkusza, nieuwzględnienia jednego kierunku lub zbyt ostrożnego "ucięcia" liczby użytków.
- 12 sztuk – typowy błąd zaokrąglania w górę (np. 3,2→4) lub założenie, że wzdłuż 320 mm wejdą 4 sztuki po 100 mm, co jest niemożliwe (4×100=400>320).
- 14 sztuk – wynik nierealny dla tych wymiarów, często powstaje po pomyleniu formatu SRA3 z innym arkuszem albo po błędnym mnożeniu bez sprawdzenia obu osi.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze licz osobno dla obu kierunków arkusza i zawsze sprawdzaj ułożenie po obrocie użytku o 90°.
