W zadaniu trzeba wybrać sposób obliczania zużycia tkaniny na spodnie, a nie pełną konstrukcję wykroju. W metodzie dydaktycznej najważniejsze są dwa elementy: szerokość tkaniny oraz to, czy materiał jest gładki czy wzorzysty.
Dlaczego baza to "110 cm"?
Długość spodni (tu: 110 cm) jest bezpośrednią miarą odcinka materiału potrzebnego wzdłuż długości wyrobu. Przy szerokości 150 cm obie nogawki zwykle mieszczą się obok siebie w układzie wzdłużnym, dlatego przyjmuje się 1 × długość spodni.
Dlaczego dodatek wynosi 10%?
Doliczenie 10% pełni rolę zapasu technologicznego: obejmuje zapasy na szwy, podwinięcia dołu, drobne korekty oraz ewentualne straty wynikające z układu wykrojów. Dla tkanin gładkich przy szerokim materiale jest to standardowy, uproszczony dodatek w zadaniach egzaminacyjnych.
Jak wygląda obliczenie liczbowe (dla zrozumienia metody)?
- 1 × 110 cm = 110 cm
- 10% z 110 cm = 11 cm
- Razem: 110 cm + 10% = 121 cm
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
Warianty oparte o "176 cm" wynikają z typowej pomyłki: wzrost klienta jest danymi do dopasowania i konstrukcji formy, ale nie jest długością spodni. Z kolei 20% to zbyt duży dodatek jak na tę konkretną, szkolną regułę dla gładkiej tkaniny o szerokości 150 cm; większe dodatki mogą pojawiać się przy materiałach wzorzystych (np. krata) lub przy innych założeniach technologicznych, ale nie w tym zadaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź szerokość tkaniny (czy wystarczy 1 długość czy 2 długości), potem dobierz procent dodatku zależnie od rodzaju tkaniny (gładka/wzorzysta).