KWALIFIKACJA MOD3 - STYCZEŃ 2017

PYTANIE NR 40.
Określ sposób obliczania zużycia gładkiej tkaniny wełnianej o szerokości 150 cm potrzebnej do uszycia spodni męskich o długości 110 cm, dla klienta o wzroście 176 cm i obwodzie pasa 88 cm.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Przy tkaninie gładkiej o szerokości 150 cm nogawki można ułożyć obok siebie, więc podstawą jest 1 × długość spodni. Do wyniku dolicza się 10% na zapasy na szwy, podwinięcia i korekty. Wzrost (176 cm) oraz obwód pasa (88 cm) nie zmieniają tej uproszczonej metody szacowania.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniu trzeba wybrać sposób obliczania zużycia tkaniny na spodnie, a nie pełną konstrukcję wykroju. W metodzie dydaktycznej najważniejsze są dwa elementy: szerokość tkaniny oraz to, czy materiał jest gładki czy wzorzysty.

Dlaczego baza to "110 cm"?
Długość spodni (tu: 110 cm) jest bezpośrednią miarą odcinka materiału potrzebnego wzdłuż długości wyrobu. Przy szerokości 150 cm obie nogawki zwykle mieszczą się obok siebie w układzie wzdłużnym, dlatego przyjmuje się 1 × długość spodni.

Dlaczego dodatek wynosi 10%?
Doliczenie 10% pełni rolę zapasu technologicznego: obejmuje zapasy na szwy, podwinięcia dołu, drobne korekty oraz ewentualne straty wynikające z układu wykrojów. Dla tkanin gładkich przy szerokim materiale jest to standardowy, uproszczony dodatek w zadaniach egzaminacyjnych.

Jak wygląda obliczenie liczbowe (dla zrozumienia metody)?

  • 1 × 110 cm = 110 cm
  • 10% z 110 cm = 11 cm
  • Razem: 110 cm + 10% = 121 cm

Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
Warianty oparte o "176 cm" wynikają z typowej pomyłki: wzrost klienta jest danymi do dopasowania i konstrukcji formy, ale nie jest długością spodni. Z kolei 20% to zbyt duży dodatek jak na tę konkretną, szkolną regułę dla gładkiej tkaniny o szerokości 150 cm; większe dodatki mogą pojawiać się przy materiałach wzorzystych (np. krata) lub przy innych założeniach technologicznych, ale nie w tym zadaniu.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź szerokość tkaniny (czy wystarczy 1 długość czy 2 długości), potem dobierz procent dodatku zależnie od rodzaju tkaniny (gładka/wzorzysta).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Zużycie tkaniny to ilość materiału potrzebna do wykonania wyrobu, liczona zwykle w centymetrach lub metrach bieżących. Obejmuje nie tylko elementy wykroju, ale też zapas na szwy, podwinięcia i ewentualne korekty. W zadaniach szkolnych często stosuje się uproszczone wzory procentowe.
Dla gładkiej tkaniny o szerokości 150 cm przyjmuje się zwykle 1 × długość spodni, bo nogawki mieszczą się obok siebie. Następnie dolicza się określony procent na zapasy (np. 10% w metodzie dydaktycznej). To szacunek, a nie pełna kalkulacja technologiczna.
Wzrost klienta pomaga w doborze proporcji i konstrukcji formy, ale nie jest miarą długości konkretnego wyrobu. W spodniach bazą do szacowania zużycia jest długość spodni (np. 110 cm), a nie wzrost (np. 176 cm). To częsta pułapka, bo obie wartości są w centymetrach.
Dodatek 10% to zapas technologiczny doliczany do podstawowej długości. Ma pokryć zapasy na szwy, podwinięcia, niewielkie przesunięcia układu wykroju oraz ewentualne poprawki. W praktyce dodatek może zależeć od fasonu i technologii, ale w zadaniach egzaminacyjnych jest podany pośrednio przez odpowiedzi.
Taki wzór pojawia się przy wąskich tkaninach, gdy nie da się ułożyć dwóch nogawek obok siebie i trzeba układać je "jedna nad drugą" wzdłuż materiału. Wtedy zużycie rośnie do dwóch długości. Przy szerokości 150 cm zazwyczaj wystarcza jedna długość, o ile krój na to pozwala.
Tak. Przy tkaninach w kratę, pasy lub wzór jednokierunkowy często trzeba dopasować raport i kierunek wzoru, co zwiększa straty przy krojeniu. W efekcie dodaje się dodatkowy zapas ponad typową wartość dla tkanin gładkich. Na egzaminie zwykle odróżnia się "gładka" (mniejszy dodatek) od "wzorzysta" (większy).
Do konstrukcji spodni ważne są m.in. obwody (pas, biodra) oraz długości (np. długość zewnętrzna i wewnętrzna nogawki), a także wysokości (stan). Dane te wpływają na wykrój i dopasowanie. Jednak w uproszczonej metodzie zużycia tkaniny dla szerokiego, gładkiego materiału bazą pozostaje długość spodni plus procent zapasu.
Najczęstsze pomyłki to: użycie wzrostu zamiast długości spodni, doliczenie zbyt dużego dodatku (np. 20% bez uzasadnienia), zastosowanie reguły dla wąskiej tkaniny do materiału szerokiego oraz pomijanie faktu, że wzór/kratka zwiększa zapotrzebowanie. Warto zawsze zacząć od sprawdzenia szerokości materiału.
Szerokość tkaniny decyduje, czy elementy kroju zmieszczą się obok siebie czy muszą być układane jeden pod drugim. Przy 150 cm często można ułożyć dwie nogawki równolegle, co zmniejsza długość potrzebnego odcinka. Przy węższych materiałach układ jest mniej efektywny i zużycie rośnie.
W zadaniach typowo szkolnych 10% dotyczy tkaniny gładkiej przy sprzyjającej szerokości (np. 150 cm). Większe dodatki pojawiają się, gdy materiał jest wzorzysty lub układ jest utrudniony. Jeśli w treści jest "gładka" i szeroka tkanina, to zwykle wskazówka na mniejszy, standardowy dodatek.
info

Statystycznie 48% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Eksperci podkreślają: "Przy tkaninie gładkiej o szerokości 150 cm nogawki można ułożyć obok siebie, więc podstawą jest 1 × długość spodni."

Materiały:

  • Podręczniki do technologii odzieży i materiałoznawstwa (dział: zużycie materiałów, układ kroju)
  • Materiały dydaktyczne szkół branżowych: zasady szacowania zużycia tkanin na spodnie
  • Instrukcje/przewodniki pracowni krawieckich dotyczące układu wykrojów na tkaninach o różnych szerokościach

Aktualizacja pytania: 31.03.2026

Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego