Pantomima to forma wypowiedzi scenicznej i zabawy, w której treść przekazuje się bez użycia słów. Podstawowymi środkami są: gest, mimika, postawa ciała, kierunek spojrzenia oraz rytm i dynamika poruszania się. W pracy opiekunki dziecięcej takie "opowieści pantomimiczne" mogą przyjmować postać krótkich scenek: dziecko "pokazuje", że niesie ciężką walizkę, że pada deszcz, że jest przestraszone lub radosne — bez mówienia.
Odpowiedź "ruchu." jest poprawna, bo to właśnie ruch (wraz z mimiką) jest nośnikiem znaczenia w pantomimie. Dzięki temu można ćwiczyć u dzieci komunikację niewerbalną, świadomość ciała, kontrolę napięcia mięśniowego i koordynację, a także rozpoznawanie emocji.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne, bo opierają się na głosie lub tekście:
- "śpiewu." — śpiew jest ekspresją dźwiękową, zwykle z melodią i często ze słowami; to inna forma aktywności niż pantomima.
- "krzyku." — krzyk to reakcja głosowa, może wyrażać emocje, ale nie jest typowym środkiem przedstawiania treści w pantomimie.
- "recytacji." — recytacja wymaga tekstu (słów), czyli stoi w sprzeczności z ideą pantomimy jako przekazu niewerbalnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "pantomima", szukaj odpowiedzi związanej z ruchem i gestem, a nie z mówieniem, śpiewem czy innymi formami pracy głosem.
