SRM (materiał szczególnego ryzyka) to takie tkanki lub części tuszy, które ze względu na ryzyko związane m.in. z TSE (chorobami prionowymi) wymagają szczególnego postępowania: oddzielenia, właściwego oznakowania i skierowania do odpowiedniego unieszkodliwienia. W praktyce o tym, czy dany element jest SRM, nie decyduje wyłącznie nazwa narządu, ale zestaw kryteriów: gatunek, wiek zwierzęcia oraz rodzaj tkanki.
W przedstawionej tabeli część pozycji jest już oceniona jako "Tak" lub "Nie". Aby poprawnie uzupełnić pole z "?", należy zachować spójność zasad: jeżeli dla danego gatunku i wieku określona tkanka nie jest traktowana jako SRM, wówczas powinna otrzymać "Nie". Jeśli natomiast jest kwalifikowana jako SRM, otrzymuje "Tak". W tym zadaniu prawidłową odpowiedzią jest "Nie", co oznacza, że śledziona od bydła młodszego niż 12 miesięcy nie jest w tej klasyfikacji oznaczana jako SRM.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Odpowiedź "Tak" jest błędna, bo przeczyłaby założonej w zadaniu klasyfikacji zależnej od wieku/gatunku. W tego typu pytaniach wiek zwierzęcia jest kluczowym parametrem różnicującym.
- Odpowiedź "Tylko w przypadku podejrzenia choroby" jest nieadekwatna, ponieważ SRM to kategoria wynikająca z reguł kwalifikacji tkanek, a nie z doraźnego podejrzenia choroby u konkretnego osobnika. Podejrzenie choroby wpływa na decyzje urzędowe i badania, ale nie zastępuje klasyfikacji SRM.
- Odpowiedź "Tylko po przeprowadzeniu dodatkowych badań" również nie pasuje: oznaczanie SRM ma być wykonywane rutynowo według kryteriów (gatunek, wiek, tkanka), a nie warunkowo po wynikach badań. Badania mogą dotyczyć innych ryzyk, natomiast SRM w praktyce identyfikuje się proceduralnie.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o SRM zawsze najpierw wypisz w myślach trzy filtry: jaki gatunek?, jaki wiek?, jaka tkanka?. Dopiero potem wybieraj "Tak/Nie", zamiast kierować się intuicją lub tym, że dany narząd "kojarzy się" z ryzykiem.
