W geometrii ostrza narzędzi skrawających stosuje się ustalone symbole kątów. α (alfa) oznacza kąt przyłożenia, γ (gamma) oznacza kąt natarcia, a β (beta) to kąt ostrza. Indeks dolny n informuje, że kąt jest rozpatrywany w płaszczyźnie normalnej, czyli w przekroju prostopadłym do krawędzi skrawającej.
Odpowiedź "przyłożenia." jest poprawna, ponieważ symbol αn odnosi się właśnie do normalnego kąta przyłożenia. W praktyce ten kąt zapewnia niezbędny luz za ostrzem: dzięki niemu powierzchnia przyłożenia nie trze o już obrobioną powierzchnię. Gdyby kąt przyłożenia był zbyt mały, wzrosłoby tarcie, nagrzewanie i tempo zużycia; gdyby był zbyt duży, mogłoby dojść do osłabienia krawędzi i wykruszeń.
Odpowiedź "natarcia." jest błędna, bo kąt natarcia ma symbol γ i dotyczy strony, po której spływa wiór (powierzchnia natarcia). Jest to inny element geometrii i inna funkcja: wpływ na siły skrawania oraz formowanie i odprowadzanie wióra.
Odpowiedź "skrawania." jest błędna, ponieważ "kąt skrawania" bywa pojęciem ogólnym, ale nie odpowiada bezpośrednio symbolowi αn zaznaczonemu w przekroju płytki. W tym zadaniu sprawdzane jest rozpoznanie konkretnego kąta cząstkowego geometrii ostrza.
Odpowiedź "ostrza." jest błędna, gdyż kąt ostrza oznacza się symbolem β i opisuje "klin" ostrza, czyli relację między powierzchnią natarcia i przyłożenia. To parametr związany głównie z wytrzymałością krawędzi, a nie z luzem za ostrzem.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj prostą parę symbol–funkcja: α = luz (przyłożenie), γ = wiór (natarcie), β = klin (ostrze). Indeks n zwykle oznacza ujęcie w przekroju normalnym.
