Pojęcie parku kulturowego dotyczy ochrony krajobrazu kulturowego, czyli przestrzeni ukształtowanej przez działalność człowieka i posiadającej wartości historyczne, artystyczne lub naukowe. Z tego powodu jest to instrument należący do obszaru ochrony zabytków, a nie klasycznej ochrony przyrody.
Odpowiedź "o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r." jest właściwa, ponieważ to właśnie ta ustawa porządkuje system ochrony dziedzictwa kulturowego oraz przewiduje narzędzia ochronne odnoszące się do obszarów i układów przestrzennych o wartościach zabytkowych, w tym park kulturowy.
Pozostałe propozycje są mylące z typowych powodów egzaminacyjnych:
- "o ochronie przyrody …" – słowo "park" może automatycznie kojarzyć się z parkami narodowymi, krajobrazowymi lub obszarami chronionymi przyrodniczo. Jednak park kulturowy nie jest formą ochrony przyrody, tylko ochrony dziedzictwa.
- "Prawo ochrony środowiska …" – ta regulacja dotyczy ogólnych zasad ochrony środowiska, emisji, odpowiedzialności i instrumentów środowiskowych. Nie jest typową podstawą do ustanawiania form ochrony zabytków.
- "Prawo budowlane …" – dotyczy procesu budowlanego (uczestnicy, pozwolenia, obowiązki), a nie tworzenia form ochrony krajobrazu kulturowego. Może mieć znaczenie przy realizacji inwestycji na obszarach chronionych, ale nie jest ustawą "powołującą" park kulturowy.
W nauce do egzaminu pomaga zasada: gdy chodzi o dziedzictwo, zabytki, historyczne układy przestrzenne – w pierwszej kolejności sprawdzaj ustawę o ochronie zabytków; gdy chodzi o gatunki, siedliska, obszary Natura, parki narodowe – ustawę o ochronie przyrody.
