Opis wskazuje, że piekarnia wytwarza kilka asortymentów (chleby i bułki) w ramach wspólnego procesu oraz że koszty materiałów i robocizny dzieli proporcjonalnie do masy produktów. Taki sposób rozliczenia jest typowy dla kalkulacji podziałowej ze współczynnikami: koszty wspólne przypisuje się wyrobom według cechy przeliczeniowej (tu: masa), która pozwala sprowadzić produkcję do wspólnego mianownika.
Odpowiedź "kalkulację podziałową prostą" nie pasuje, bo ten wariant stosuje się, gdy rezultat jest jednorodny (jeden produkt lub produkty w pełni porównywalne bez potrzeby przelicznika). W sytuacji kilku wyrobów o różnych cechach użytkowych i asortymencie zwykle potrzebny jest współczynnik/klucz rozliczeniowy.
Odpowiedzi "kalkulację doliczeniową zleceniową" oraz "kalkulację doliczeniową asortymentową" są metodami, w których koszty bezpośrednie przypisuje się do zleceń/wyrobów, a następnie dolicza część kosztów pośrednich według stawek lub kluczy. W pytaniu jednak podkreślono podział kosztów (materiałów i robocizny) proporcjonalnie do masy, co odpowiada schematowi podziałowemu (rozdział kosztów wspólnych na produkty), a nie klasycznemu doliczaniu narzutów do kosztów bezpośrednich.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja o podziale kosztów wspólnych między kilka produktów według cechy (masa, sztuki, czas), najpierw rozważ kalkulację podziałową; gdy pojawia się narzut/stawka i doliczanie kosztów pośrednich do obiektu kalkulacji, rozważ kalkulację doliczeniową.
