Pierścienie osadcze są elementami sprężystymi, które blokują położenie części (np. łożysk, tulei) na wałku lub w otworze. Ich cechą jest to, że podczas montażu trzeba je chwilowo odkształcić w sposób kontrolowany (rozchylić albo ścisnąć), aby przeprowadzić je przez średnicę montażową i osadzić w rowku.
Do tego przeznaczone są szczypce do pierścieni osadczych (często nazywane szczypcami do pierścieni Segera). Mają końcówki dopasowane do otworów w pierścieniu i zapewniają:
- pewne uchwycenie pierścienia,
- kontrolę kierunku i wielkości odkształcenia,
- mniejsze ryzyko ześlizgnięcia się narzędzia,
- ochronę rowka oraz samego pierścienia przed zniszczeniem.
Odpowiedź "prasy" jest nieadekwatna, ponieważ prasa służy głównie do operacji wciskania/wypychania elementów (np. łożysk, sworzni) przy użyciu siły osiowej, a nie do manipulowania sprężystym pierścieniem w rowku. Odpowiedzi "zgniatarki" i "zaciskarki" sugerują trwałe deformowanie lub zaciskanie elementu (np. tulejek, końcówek, złączy), co w przypadku pierścienia osadczego jest błędem — pierścień ma pracować sprężyście i zachować kształt, aby prawidłowo blokować element.
W praktyce warsztatowej trzeba też pamiętać o doborze typu szczypiec (do pierścieni wewnętrznych lub zewnętrznych) oraz o bezpieczeństwie: pierścień może "odskoczyć", dlatego ważne są okulary ochronne i stabilne podparcie montowanego zespołu.
