W teorii pracy socjalnej oraz w obszarze wsparcia osób z niepełnosprawnościami rozróżnia się dwa podstawowe systemy wsparcia: pierwotny (naturalny, nieformalny) i wtórny (formalny, instytucjonalny).
Pierwotny system wsparcia obejmuje najbliższe otoczenie społeczne osoby. Są to relacje oparte na więzi, zaufaniu i emocjach, a pomoc ma często charakter spontaniczny i indywidualnie dopasowany. Typowo wchodzą w niego: rodzina oraz przyjaciele (a także sąsiedzi i znajomi). Dlatego po wskazaniu "rodzina" poprawnym uzupełnieniem jest "przyjaciele".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Grupy samopomocowe – są zwykle formą zorganizowaną, opartą o określone zasady uczestnictwa i cel wsparciowy, więc zalicza się je do wsparcia wtórnego (formalnego), a nie do sieci naturalnych relacji.
- Organizacje pozarządowe – to podmioty instytucjonalne, zapewniające wsparcie w ramach projektów, usług lub programów. Nie są "najbliższym otoczeniem" w sensie definicji wsparcia pierwotnego.
- Placówki ochrony zdrowia – są elementem systemu formalnego (instytucje medyczne), czyli wtórnego systemu wsparcia.
W praktyce, także gdy podopieczna mieszka w DPS, wspieranie kontaktu z rodziną i przyjaciółmi pozostaje ważne: zwiększa poczucie bezpieczeństwa, ciągłość tożsamości i motywację do aktywności. Zadaniem asystenta jest rozpoznanie zasobów sieci naturalnej i uzupełnianie jej wsparciem instytucjonalnym wtedy, gdy jest to potrzebne.
