W obwodach magnetycznych często stosuje się analogię do obwodów elektrycznych, aby łatwiej opisywać zjawiska w rdzeniach, szczelinach powietrznych i elementach indukcyjnych. W tej analogii:
- strumień magnetyczny jest wielkością "płynącą" w obwodzie (odpowiednik prądu),
- siła magnetomotoryczna bywa porównywana do napięcia (w praktyce spotyka się też określenie "napięcie magnetyczne" jako skrót myślowy),
- reluktancja odpowiada oporowi (rezystancji) – opisuje "trudność" przepływu strumienia.
Pierwsze prawo Kirchhoffa (odpowiednik prawa prądowego) odnosi się do węzła, czyli miejsca, gdzie gałęzie się łączą lub rozgałęziają. W takim punkcie obowiązuje zasada ciągłości: suma strumieni wpływających do węzła jest równa sumie strumieni z niego wypływających (bilans strumieni). To dokładnie opisuje odpowiedź: "strumieni magnetycznych w węźle obwodu magnetycznego".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "reluktancji obwodu magnetycznego" – reluktancja jest parametrem gałęzi/odcinka (jak opór), nie jest wielkością bilansowaną w węźle. Prawa Kirchhoffa nie mówią, że reluktancje się "sumują" w węźle.
- "napięć magnetycznych" – wielkości typu siła magnetomotoryczna/napięcie magnetyczne wiążą się raczej z bilansem wzdłuż zamkniętej drogi (analogicznie do II prawa Kirchhoffa), a nie z bilansem w węźle.
- "napięć elektrycznych" – to pojęcie dotyczy stricte obwodów elektrycznych; w obwodzie magnetycznym rozpatruje się wielkości magnetyczne (strumień, reluktancja, siła magnetomotoryczna).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się słowo "węzeł", zwykle chodzi o prawo bilansu "węzłowego", czyli o wielkość "płynącą" (tu: strumień).
