Azotan srebra(I) (AgNO3) jest klasycznym odczynnikiem w analizie jakościowej anionów, ponieważ jon Ag+ tworzy trudno rozpuszczalne osady o charakterystycznych barwach. Jeśli po dodaniu AgNO3 do próbki pojawia się biały osad, najbardziej typową interpretacją jest strącenie chlorku srebra AgCl, co oznacza obecność jonów Cl− w badanym roztworze.
Dlatego poprawna jest reakcja: "AgNO3 + NaCl -> AgCl(s) + NaNO3". W tej reakcji źródłem jonów chlorkowych jest NaCl, ale kluczowe jest to, że to właśnie anion Cl− reaguje z Ag+ i tworzy AgCl(s).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do obserwacji białego osadu:
- "AgNO3 + NaOH -> AgOH(s) + NaNO3" nie jest dobrym opisem trwałego, białego osadu, ponieważ AgOH jest nietrwały i w praktyce prowadzi do powstawania tlenku srebra(I) (Ag2O), który ma barwę ciemniejszą (brązowawą). Zatem obserwacja "biały osad" nie wspiera tej opcji.
- "2AgNO3 + Na2CO3 -> Ag2CO3(s) + 2NaNO3" prowadzi do strącenia węglanu srebra Ag2CO3, który nie jest typowo opisywany jako biały osad charakterystyczny dla chlorków; jego wygląd bywa kremowy/żółtawy. To inny anion i inny osad niż AgCl.
- "AgNO3 + KI -> AgI(s) + KNO3" daje jodek srebra AgI, który jest żółty, więc nie zgadza się z obserwacją białego osadu.
Wskazówka egzaminacyjna: w testach z AgNO3 najpierw kojarz barwę osadu z anionem (Cl− → biały AgCl, I− → żółty AgI). Dopiero potem oceniaj, z jakiego związku pochodzi anion w równaniu.