Stopień mineralizacji wody (często rozumiany jako całkowita zawartość substancji rozpuszczonych, TDS) jest parametrem ilościowym mówiącym, ile masy rozpuszczonych składników znajduje się w określonej objętości wody. Z tego powodu mineralizację zapisuje się w jednostkach typu "masa/objętość", najczęściej w praktyce laboratoryjnej jako mg/dm3 (równoważnie: mg/L, bo 1 dm3 = 1 L).
Odpowiedź "mg/dm3" jest poprawna, ponieważ ma właściwy wymiar fizyczny: miligramy substancji na decymetr sześcienny wody. Taki zapis pozwala łatwo porównywać wyniki badań i odnosić je do technologii eksploatacji (np. ryzyka wytrącania osadów, zasolenia, agresywności korozyjnej).
Pozostałe propozycje są błędne, bo zawierają temperaturę w jednostce lub odwracają sens ilorazu:
- "°C/dm3" sugeruje temperaturę na objętość, co nie opisuje ilości rozpuszczonych soli.
- "dm3/°C" to objętość na temperaturę; również nie jest to żaden standardowy parametr mineralizacji.
- "dm3/mg" jest odwrotnością stężenia (objętość na masę), więc nie opisuje mineralizacji w standardowym ujęciu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: parametry typu "ile czegoś jest w wodzie" prawie zawsze zapisuje się jako masę (lub ilość moli) na objętość. Jeśli w jednostce pojawia się °C, zwykle oznacza to, że dotyczy ona temperatury, a nie składu chemicznego.
